Uzasadnienie
Pismem z 5 października 2018 r. H. N.-S. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 31 sierpnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 31 października 2018 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Pismem z 13 marca 2019 r. skarżąca zawnioskowała o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1157/18, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 31 sierpnia 2018 r. odmówił przyznania prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpoznając sprzeciw skarżącej, postanowieniem z 28 lutego 2019 r. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie.
Wobec wyczerpania trybu instancyjnego w zakresie postępowania w przedmiocie prawa pomocy, pismem z 6 marca 2019 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 31 października 2018 r. poprzez uiszczenie zaległego wpisu od skargi.
Postanowieniem z 1 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2018 poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 12 kwietnia 2019 r., skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska ponownie wskazała, iż ma trudną sytuację materialną, która uzasadniała wystąpienie o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jest to kolejne zażalenie o tożsamej treści, jakie skarżąca skierowała do Tego Sądu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie skarżącej z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt II FZ 242/19 i przyjmuje za swoje. W związku z powyższym wykorzysta argumentację w nim zawartą.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.
Przedmiotem niniejszego postępowania wpadkowego jest wyłącznie ocena prawidłowości wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś postanowienie tegoż sądu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż postanowienie w pełni odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach bez uiszczenia należnej opłaty, po wyczerpaniu trybu instancyjnego w zakresie prawa pomocy zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wyczerpała tok instancyjny w zakresie przyznania jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia należnego wpisu od skargi, toteż prawidłowo została wezwana do uregulowania należności. Do dnia wydania kwestionowanego postanowienia opłata nie została uzupełniona, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji