Uzasadnienie
- 1) W dniu 28 lipca 2015 r. (karta nr 3) Z. P.(zwany dalej skarżącym) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 25 czerwca 2015 r. Sąd wezwał skarżącego o wniesienie wpisu od skargi.
- 2) W dniu 28 września skarżący wniósł sporządzony na komputerze "wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych".
- 3) Sąd wezwał skarżącego o wniesienie tego wniosku na specjalnym formularzu, przygotowanym według wzoru w ciągu 7 dni od otrzymania wezwania. Sąd zaznaczył w pouczeniu, że w razie niewniesienia wniosku na formularzu – wniosek z dnia 28 września miał zostać pozostawiony bez rozpoznania.
- 4) W dniu 17 listopada 2015 r. pozostawiono wniosek z dnia 28 września 2015 r. bez rozpoznania bowiem brak wniosku nie został uzupełniony – skarżący nie wniósł wniosku na formularzu. Wraz z zarządzeniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania dostarczono skarżącemu pouczenie o możliwości wniesienia sprzeciwu.
- 5) W dniu 17 grudnia 2015 r. skarżący wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu oraz sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku z dnia 28 września bez rozpoznania. W sprzeciwie wskazał, że miał udar i leżał nieprzytomny w szpitalu, nie mógł zatem terminowo dokonywać czynności.
- 6) W dniu 15 lutego 2016 r. sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
- 7) Wobec nieuzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy - w dniu 4 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił o pozostawieniu wniosku z dnia 28 września 2015 r. bez rozpoznania.
- 8) Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył zażaleniem wskazując, że nie uzupełnił braku wniosku poprzez złożenie go na formularzu bowiem w 2015 r. przebywał w szpitalu z powodu udaru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
9) Należy wskazać, że sąd uznał pobyt skarżącego w szpitalu jako okoliczność istotną i braku winy skarżącego nie kwestionował. Jednakże w tym miejscu należy wyjaśnić, że komputerowo sporządzony wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 września należało wnieść na formularzu. Skoro nie został on wniesiony na formularzu – należało uzupełnić ten brak. Skarżący tego nigdy nie zrobił mimo wezwania– ani przed pobytem w szpitalu, ani po wyjściu ze szpitala. Wniosek z dnia 28 września 2015 r. nie został wniesiony w odpowiedniej formie aż do dnia 4 kwietnia 2016 r.
Jednocześnie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wniesiony wniosek, którego braków nie uzupełniono w terminie nie może "wisieć" nierozpatrzony bez końca. Skoro wniosek nie został poprawiony – należało pozostawić go bez rozpoznania. Do takiego zachowania sąd jest zobligowany przez ustawę. Prawidłowo zatem orzekł w pozostawieniu odręcznego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
10) Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest w istocie kwestią techniczną. Odrębną kwestią jest problem przyznania skarżącemu prawa pomocy. Ta kwestia nigdy nie była badana – wniesiony wniosek z dnia 28 września 2015 r. w ogóle nie został rozpatrzony bowiem nie został wniesiony na formularzu. Pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy w czasie toczącego się postępowania można wnosić wielokrotnie. Skoro wniosek z dnia 28 września 2015 r. nie został wniesiony na urzędowym formularzu to nic nie stoi na przeszkodzie, aby wnieść ponowny wniosek, ale tym razem już przy wykorzystaniu formularza. Taki wniosek na formularzu zostanie wówczas rozpatrzony merytorycznie i albo zostanie skarżącemu przyznane prawo pomocy, albo nie zostanie mu ono przyznane. Do tej pory tej kwestii sąd nie badał bowiem badać nie mógł – wniosek odręczny w ogóle nie został rozpatrzony – pozostawiono go bez badania.
11) Gdyby skarżący po wyjściu ze szpitala przeczytał uważnie korespondencję przekazaną mu przez konkubinę to wiedziałby, że sąd wzywał o wniesienie wniosku na formularzu. Skarżący powinien był wówczas dokonać tej czynności – tymczasem nigdy jej nie dokonał. Skarżący powinien był jednocześnie wnieść wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku na formularzu i wskazać, że czynności tej nie dokonał terminowo bowiem przebywał w szpitalu po udarze.
Skarżący w istocie nigdy nie uzupełnił wniosku poprzez złożenie go na formularzu. Wniosek z dnia 28 września 2015 r. nie został poprawiony nawet w 2016 r. Skarżący skupił się na wniesieniu sprzeciwu w kwestiach technicznych. Skoro skarżący nigdy nie wniósł wniosku na formularzu, to sąd nie mógł go rozpoznać. Wniosek nie został rozpoznany bowiem nie spełniał wymogów formalnych. Prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji postanowił w dniu 4 kwietnia 2016 r. Zażalenie nie było zasadne. Teraz istotne jest, by wnieść wniosek na formularzu, który będzie mógł zostać rozpatrzony.
- 12) Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.