Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z 26 marca 2013 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."), nakazał ściągniecie od J.Ś. opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z 14 czerwca 2012 r. z uzasadnieniem.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie J. Ś. wniosła o "uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie wniosku o przyznanie prawa pomocy Sądowi (pierwszej instancji) do ponownego rozpoznania, bądź o zmianę orzeczenia w zakresie przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej." W uzasadnieniu podniosła, że jej sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle zła, że nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Trafnie Przewodniczący Wydziału Sądu pierwszej instancji przyjął, że strona, która zażądała odpisu wyroku z uzasadnieniem doręczonego na skutek jej żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, powinna ponieść opłatę kancelaryjną w wysokości 100 zł. Obowiązek ten wynika wprost z art. 234 § 1 p.p.s.a. i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. Nr 221, poz. 2192).
W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 14 czerwca 2012 r., którym oddalono jej skargę. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono 30 lipca 2012 r. Skoro zaś skarżącej nie przyznano prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty kancelaryjnej, a skarżąca (pomimo wezwań) nie uiściła stosownej opłaty, Przewodniczący Wydziału zobowiązany był nakazać przymusowe ściągnięcie należnej sądowi opłaty.
Na marginesie zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonego zarządzenia jest wyłącznie nakaz przymusowego ściągnięcia należnej sądowi opłaty, nie zaś kwestia zwolnienia z ponoszenia kosztów sądowych. Tymczasem z treści zażalenia wynika, że skarżąca oczekuje, że zostanie jej przyznane prawo pomocy, a sąd zrezygnuje z dochodzenia opłaty kancelaryjnej. Świadczy o tym zawarte w zażaleniu alternatywne żądanie przekazania wniosku o przyznanie prawa pomocy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, bądź zwolnienia od opłaty kancelaryjnej. Kwestie te były natomiast przedmiotem zainteresowania zarówno Sądu pierwszej instancji, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 922/12, NSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 sierpnia 2012 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z kolei postanowieniem z 21 lutego 2013 r., sygn. akt II FZ 10/13, NSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 października 2012 r., odmawiające ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 198 i art. 197 § 2 P.p.s.a.