Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3282/06, Przewodniczący Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Józefa P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 26 marca 2006 r. (...). Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 49 par. 2 w związku z art. 87 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "u.p.p.s.a."/.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący /w piśmie z dnia 11 grudnia 2006 r./ wskazał tylko kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi oraz okoliczności, które, jego zdaniem, uzasadniają brak winy w uchybieniu terminowi, nie nadesłał jednak skargi.
W zażaleniu z dnia 18 stycznia 2007 r. na powyższe rozstrzygnięcie skarżący podniósł, iż nieuzupełnienie braków formalnych spowodowane jest nieznajomością prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 49 par. 1 u.p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a z kolei par. 2 art. 49 obliguje przewodniczącego do wydania zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w razie nie wywiązania się strony z powyższych wymagań. W rozpoznawanej sprawie Sąd prawidłowo wezwał stronę o nadesłanie skargi oraz uprawdopodobnienie przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia skargi.
Skarżący wywiązał się tylko z drugiego z wskazanych powyżej obowiązków. Tymczasem stosownie do treści art. 87 par. 2 i 3 u.p.p.s.a., aby przywrócić termin do dokonania określonej czynności konieczne jest, oprócz złożenia wniosku, dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu bez równoczesnego dokonania czynności procesowej /w tym przypadku bez nadesłania skargi/ dotknięty jest brakiem formalnym.
W świetle powyższych uwag Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący z opisanego obowiązku nie wywiązał się. W uzasadnieniu zażalenia brakuje argumentów przemawiających za dochodzonym rozstrzygnięciem. Nie jest także dostatecznym uzasadnieniem twierdzenie skarżącego, iż nie zna prawa.
W przypadku braku profesjonalnego pełnomocnika, stosownie do art. 6 u.p.p.s.a., Sąd administracyjny powinien udzielać stronom potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, co też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w rozpoznawanej sprawie uczynił wzywając skarżącego do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie skargi, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 w związku z art. 197 par. 2 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.