Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z 3 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. S. z uwagi na to, że nie została opłacona. Postanowienie to Skarżący zaskarżył sporządzoną osobiście skargą kasacyjną, którą postanowieniem z 8 grudnia 2010 r. Sąd I instancji odrzucił jako niedopuszczalną. Na postanowienie to Skarżący złożył zażalenie, które osobiście sporządził i podpisał, w związku z czym Sąd I instancji zażalenie to odrzucił postanowieniem z 29 grudnia 2010 r. Postanowienie to Skarżący zaskarżył pismem z 31 grudnia 2010 r. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, który potraktowano jako wniosek o zmianę wcześniej zapadłego i prawomocnego postanowienia z 15 lipca 2010 r. o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Wniosek ten Sąd I instancji oddalił postanowieniem z 11 stycznia 2011 r. argumentując, iż Skarżący nie powołał nowych okoliczności pozwalających zmienić wcześniejsze rozstrzygnięcie.
Stanowisko to podzielił następnie Naczelny Sąd Administracyjny który postanowieniem z 29 kwietnia 2011 r. oddalił zażalenie Skarżącego na wspomniane postanowienie. W rezultacie zarządzeniem z 20 maja 2011 r., Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: "p.p.s.a." wezwała Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z 31 grudnia 2010 r. w kwocie 100 zł, stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) - dalej w skrócie: "rozporządzenie".
Na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie i zwolnienie go od wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Prowadząc postępowanie sądowoadministracyjne strona zobowiązana jest m.in. ponosić wydatki związane z opłaceniem pism inicjujących postępowanie w danej instancji. Do takich pism należy zażalenie, o czym stanowi art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. W związku z tym, stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Przewodnicząca Wydziału miała obowiązek wezwać Skarżącego do opłacenia wpisu od zażalenia z 31 grudnia 2010 r., w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. W szczególności do wezwania tego obligowało Przewodniczącą prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2011 r. oddalające zażalenie Skarżącego na postanowienie Sądu I instancji o oddaleniu wniosku o zmianę postanowienia z 15 lipca 2010 r. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem tym Sąd I instancji odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika.
Prawidłowo też Przewodnicząca Wydziału uznała, że od wniesionego przez Skarżącego zażalenia należało pobrać wpis wynoszący 100 zł. Oceny tej nie zmienia błędne powołanie w podstawie prawnej zarządzenia § 3 rozporządzenia, zamiast § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia, mówiącego o wysokości wpisu stałego od zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wpis ten wynosi 100 zł.
Uchylenia zaskarżonego zarządzenia nie mógł także spowodować podniesiony przez Skarżącego argument o braku środków na opłacenie zażalenia. Stronie, która nie może ponieść kosztów wpisu może być przyznane zwolnienie z obowiązku jego uiszczenia. Jak wynika z akt sprawy z trybu tego Skarżący próbował bezskutecznie (z uwagi na nieudzielenie żądanych przez Sąd informacji) skorzystać. Postanowieniem z 15 lipca 2010 r. odmówiono mu bowiem zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Zmiana tego rozstrzygnięcia także się nie powiodła.
Z tych względów zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.