Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę K. W. M. i R. A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 10 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązanie w tym podatku.
W uzasadnieniu wyjaśnił, iż przedstawiciel ustawowy skarżącego i pełnomocnik skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, wraz z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawierająca to wezwanie przesyłka pomimo dwukrotnego awizowania nie została podjęta, co oznacza, że zostaje uznana za doręczoną w trybie art. 73 § 1 - § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w dniu 18 października 2016 r. Ponieważ w zakreślonym terminie wpisu nie uiszczono, skarga została odrzucona na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucili, iż nie są w stanie uiścić wpisu sądowego w kwocie 500 zł. a w skardze przedstawili swoją sytuację finansową. Konieczność edukacji spadkobierców, obciążonych spornym podatkiem, powinna automatycznie anulować koszty sądowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. W myśl art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Ponieważ skarżący zostali prawidłowo wezwani do uzupełnienia braków fiskalnych skargi oraz poinformowani, jakie skutki wynikają z niedopełnienia tego obowiązku, Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązany był skargę odrzucić.
Odrębnym zagadnieniem jest ewentualne uzyskanie przez skarżących zwolnienia z obowiązku uiszczenia wpisu. Postępowanie w tym przedmiocie muszą jednak zainicjować sami skarżący, a stosownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie złożyli; dla uzyskania satysfakcjonującego ich skutku procesowego samo przeświadczenie, że prawo to powinni uzyskać, nie jest wystarczające i nie stanowi argumentu na rzecz braku obowiązku uiszczenia wpisu.
Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że odrzucenie skargi było zgodne z prawem, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżących oddalił.