Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę T. M. (dalej: skarżący) na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji, w punkcie I stwierdzając dopuszczenie się przez organ bezczynności, ale bez rażącego naruszenia prawa, w punkcie II umarzając postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji, w punkcie III zaś zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 340 zł.
W reakcji na powyższe pismem z 5 lutego 2018 r. skarżący wystąpił z zażaleniem na postanowienie kosztowe zawarte w punkcie III rzeczonego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o zmianę poprzez orzeczenie co do istoty z uwzględnieniem kosztów postępowania zażaleniowego.
Postanowieniem z 20 lutego 2018 r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie sprostował z urzędu błąd rachunkowy zawarty w punkcie III sentencji wyroku tegoż sądu z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17, w ten sposób, iż w miejsce kwoty 340 (trzysta czterdzieści) złotych, wpisał kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyjaśnił, iż na skutek błędu rachunkowego polegającego na błędnym zsumowaniu poszczególnych pozycji kosztowych mylnie oznaczył kwotę należnych skarżącemu od organu kosztów postępowania, które winny wynosić 580 zł, nie zaś 340 zł jak błędnie wskazano w orzeczeniu.
Jednocześnie postanowieniem z 20 lutego 2018 r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17, sąd ten umorzył postępowanie zażaleniowe zainicjowane przez skarżącego. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał rzeczone postępowanie za bezprzedmiotowe wobec uprzedniego sprostowania z urzędu kwestionowanego w ramach zażalenia postanowienia. W dalszej kolejności sąd odniósł się do wniosku skarżącego w przedmiocie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wskazując na niedopuszczalność jego uwzględnienia z uwagi na zakres odesłania zawartego w art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.).
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 2 marca 2018 r. skarżący zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 20 lutego 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w całości, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podniósł, iż z uwagi na nieprawomocność postanowienia tego sądu z 20 lutego 2018 r. o sprostowaniu błędu rachunkowego zawartego w punkcie III wyroku z 16 stycznia 2018 r. postępowanie zażaleniowe nie było bezprzedmiotowe i nie powinno być umorzone na tejże podstawie. W ocenie skarżącego sąd przedwcześnie umorzył postępowanie zażaleniowe, wszak trafniejszym zdaniem skarżącego byłoby umorzenie postępowania po ewentualnym uprawomocnieniu się uprzednio wydanego rozstrzygnięcia.
Postanowieniem z 16 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 204/18, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 20 lutego 2018 r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17 w przedmiocie sprostowania błędu rachunkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 195 § 3 p.p.s.a. jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Z akt sprawy wynika, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 204/18, uchylił kwestionowane przez skarżącego odrębnym zażaleniem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 20 lutego 2018 r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17, którym sąd ten z urzędu sprostował błąd rachunkowy zawarty w punkcie III wyroku tego sądu z 16 stycznia 2018 r. Rzeczone rozstrzygnięcie jako wydane przez sąd drugiej instancji jest ostateczne i z datą jego wydania prawomocne.
Skoro na dzień rozstrzygania w niniejszej sprawie w obrocie prawnym nie funkcjonuje orzeczenie, na mocy którego zmieniono treść kwestionowanego przez skarżącego punktu III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 stycznia 2018 r., zażalenie skarżącego na postanowienie kosztowe pozostaje aktualne i zasadne. Wskazać bowiem należy, iż w dacie występowania z zażaleniem z 20 marca 2018 r. skarżący nie miał pewności co do ostatecznej treści kwestionowanego przezeń postanowienia kosztowego, wszak wobec nieprawomocności postanowienia w przedmiocie jego sprostowania teoretycznie możliwym była sytuacja zakwestionowania przez organ podatkowy rzeczonego rozstrzygnięcia, które notabene jako wadliwe prawnie zostało następnie uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej, o czym była mowa uprzednio.
Konkludując, skoro w rzeczonej dacie możliwym było pozostawienie w obrocie prawnym postanowienia kosztowego przyznającego zwrot kosztów skarżącemu w nieodpowiedniej wysokości, nietrafnym było uznanie postępowania zainicjowanego zażaleniem skarżącego z 5 lutego 2018 r. za bezprzedmiotowe jeszcze przed uprawomocnieniem się postanowienia sądu pierwszej instancji w przedmiocie sprostowania błędów rachunkowych.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.