Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 23 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 50/16 pozostawiono bez rozpoznania pismo z dnia 2 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi Z. R. (zwanego dalej "Skarżącym") na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pomocą platformy ePUAP w formie dokumentu elektronicznego pismo z dnia 2 lutego 2016 r. zatytułowane "ZAŻALENIE skarga".
W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 29 lutego 2016 r. Skarżący został wezwany do podpisania pisma, ewentualnie nadesłania podpisanego pisma oraz sprecyzowania treści ww. pisma poprzez jednoznaczne określenie zawartego w nim wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
W wyznaczonym terminie Skarżący nadesłał podpisane pismo z dnia 2 lutego 2016 r., jednak nie uzupełnił braków formalnych pisma poprzez określenie zawartego w nim wniosku.
Sąd, powołując się na art. 49 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") stwierdził, że wniesione w sprawie pismo z dnia 2 lutego 2016 r. zatytułowane "ZAŻALENIE skarga" nie zawierało wniosków strony. Z treści ww. pisma nie wynikały żadne informacje o co wnosi strona. Było jedynie polemiką z działaniami organów. W związku z powyższym Skarżący został wezwany do jednoznacznego określenia zawartego w nim wniosku.
Skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku pisma z dnia 2 lutego 2016 r. Wezwanie zawierało zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższego obowiązku. W wyznaczonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania nie został on jednak spełniony.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżący, działający przez pełnomocnika, zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) art. 49 § 2 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący nie uzupełnił warunków formalnych pisma w wyznaczonym przez Sąd terminie, w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć należy, iż Skarżący wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku uzupełnienia braków formalnych pisma, co w rezultacie winno skutkować jego rozpoznaniem, nie zaś pozostawieniem bez rozpoznania,
- 2) art. 6 p.p.s.a., poprzez zaniechanie ponownego wezwania Skarżącego do uzupełnienia warunków formalnych pisma, w sytuacji gdy nie potrafił w sposób profesjonalny z obowiązku tego się wywiązać, a wezwanie to wykonał, co pozostaje w sprzeczności z zasadą udzielania wskazówek i pouczeń stronom gdy działają samodzielnie i nie są w stanie sposób należyty zabezpieczyć swoich interesów.
W związku z powyższym pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej wykonywanej z urzędu, albowiem koszty te nie zostały uiszczone ani w części, ani w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Skarżący został wezwany do podpisania pisma, ewentualnie nadesłania podpisanego pisma oraz sprecyzowania treści ww. pisma poprzez jednoznaczne określenie zawartego w nim wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
W wyznaczonym terminie Skarżący nadesłał podpisane pismo z dnia 2 lutego 2016 r. Skarżący w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie napisał też, że "Moje żądanie jest takie o między innymi zakazanie nękania Nas i uregulowanie należności".
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanie wskazanych wyżej dokumentów stanowiło wypełnienie obowiązków nałożonych na Skarżącego zarządzeniem z dnia 29 lutego 2016 r.
Skoro Skarżący zastosował się do wezwania wynikającego z zarządzenia z dnia 29 lutego 2016 r., to nie było podstaw prawnych do zastosowania rygoru wynikającego z art. 49 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. W tej sytuacji zarządzenie o pozostawieniu wniosku Skarżącego bez rozpoznania naruszało powołany ostatnio przepis i z tego powodu podlegało uchyleniu.
W ocenie NSA, jeżeli mimo zastosowania się strony do precyzyjnie sformułowanego wezwania pismo nadal nie może otrzymać prawidłowego biegu, to nie ma przeszkód, by przewodniczący wydał kolejne zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych pisma, doprecyzowując niejako poprzednie wezwanie w kontekście nadesłanych już przez stronę dokumentów.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Natomiast w kwestii wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy wyjaśnić, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 p.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu unormowanym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Należy podkreślić, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach (art. 209 p.p.s.a.).
[pic]