Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 marca 2011 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, V.L. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że "wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla skarżącej, a nadto narazi ją na szkodę z uwagi na sytuację majątkową i finansową i szczególne okoliczności sprawy".
Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżąca nie wykazała przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż ogólnikowe uzasadnienie wniosku nie obrazowało w sposób dostateczny sytuacji majątkowej skarżącej.
W zażaleniu wywiedzionym od powyższego rozstrzygnięcia, skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 6 i art. 49 § 1 P.p.s.a., polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bez wezwania strony do uzupełnienia dokumentów źródłowych uzasadniających wniosek. W ocenie skarżącej Sąd administracyjny powinien udzielać stronie występującej bez adwokata potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych i pouczać o skutkach nie wykonania wezwania. W zażaleniu podniesiono również zarzut naruszenia art. 61 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zaznaczyć przy tym należy, że ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na skarżącym. (por. postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09). Zwrócić należy również uwagę na uznaniowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji, który sprawia, że w nawet w sytuacji uprawdobodonienia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może oddalić wniosek.
Dokonując analizy postępowania przed WSA we Wrocławiu w przedmiocie wniosku o wstrzymania zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie oddalił wniosek skarżącej, wskazując na jego niedostateczne uzasadnienie. Brak wskazania przez skarżącą konkretnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przyznania żądanego uprawnienia procesowego, uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny sytuacji majątkowej skarżącej. Słusznie zatem przyjął WSA we Wrocławiu, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności mieszczących się w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Nie jest również trafny zarzut zażalenia, w myśl którego dostrzeżone przez Sad uchybienia wniosku, powinny skutkować zastosowaniem art. 6 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, Sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. W orzecznictwie sądowym określenie "potrzebne wskazówki" interpretowane jest jako wskazówki sądu, bez których strona niekorzystająca z pomocy prawnej pozbawiona byłaby wpływu na proces i przez to nie mogła zrealizować swoich uprawnień (por. wyr. SN z dn. 5 lutego 1999 r., OSNAPiUS 2000, z. 18, poz. 695). W kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sprawie, skarżąca nie została pozbawiona takich uprawnień. Nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżąca potrzebowała wskazówek, co do możliwości skorzystania ze spornego uprawnienia procesowego, gdyż jak wynika z okoliczności sprawy wniosek o wstrzymania decyzji skarżąca złożyła z własnej inicjatywy. Nieuwzględnienie przez Sąd żądania skarżącej wynikało z niedostatecznie przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu wniosku.
W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.