Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 954/15, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej: "WSA") wezwał M. O. (dalej: "Skarżący") do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 25 września 2015 r. na postanowienie WSA z dnia 17 sierpnia 2015 r. w kwocie 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów").
W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości, zwolnienie od kosztów sądowych oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Stosowanie do treści § 2 pkt 1 ust. 7 rozporządzenia Rady Ministrów wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wynosi 100 zł. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W świetle powyższych regulacji przewodniczący miał zatem obowiązek wezwać Skarżącego, aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest wpis sądowy od zażalenia na postanowienie WSA, którego wysokość została ustalona prawidłowo na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów.
Ponadto należy wskazać, że przedmiotowe zażalenie nie zawiera żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego zarządzenia.
Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania sprawy należy na marginesie wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Przepisy procedury sądowoadministracyjnej przewidują bowiem jedynie możliwość wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie dają natomiast podstaw do wstrzymania czy też zawieszenia samego postępowania egzekucyjnego. Przepisy u.p.e.a. przewidują możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego - art. 56 u.p.e.a., jednak organem uprawnionym do zawieszenia takiego postępowania, jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją, a więc organ wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji.
Końcowo nadmienić trzeba, że Skarżący nie podnosi w przedmiotowym zażaleniu żadnych argumentów służących podważeniu zaskarżonego zarządzenia, podważa jednak jego zasadność wobec kwestii dotyczących postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Wyjaśnić należy, że ocena zgodności z prawem zakwestionowanego przez Skarżącego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie zależy od tych okoliczności, które decydują o przyznaniu prawa pomocy. Zasadność przyznania prawa pomocy nie ma wpływu na wykonanie obowiązku Przewodniczącego Wydziału wynikającego z powołanych przepisów prawa, polegającego na wezwaniu Skarżącego do uiszczenia wymagalnych opłat sądowych w sprawie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia