Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia A. i J. W. jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2014 r. (sygn. akt I SA/Bd 788/14), w którym wezwano ich do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 27 maja 2014 r. uchylającą decyzję Burmistrza W. z dnia 3 marca 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), a także § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący zarzucili, że w ich ocenie opłata jest nieproporcjonalna do rocznej wysokości podatku (około 272 zł), stanowiącego przedmiot sporu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy przedmiotem skargi jest decyzja SKO uchylająca decyzję Burmistrza W. ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Z decyzji tej nie wynika więc, jaka będzie ostateczna wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Organ pierwszej instancji dopiero po przeprowadzeniu w sposób prawidłowy postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez SKO określi wysokość podatku. Również Sąd nie będzie się w postępowaniu zainicjowanym skargą skarżących zajmował wysokością podatku, lecz oceni, czy SKO prawidłowo uznało, że postępowanie Burmistrza musi być przeprowadzone na nowo. Sporem w tej sprawie nie jest więc objęta sama należność, fakt jej istnienia czy wysokość (jak mylnie twierdzą skarżący), bo ze względu na błędy proceduralne ustalenia tego rodzaju byłyby przedwczesne. To powoduje, że od skargi w takim przedmiocie należy zgodnie z przepisem § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia uiścić wpis stały w wysokości 500 zł, tak jak to prawidłowo przyjął Przewodniczący w zaskarżonym zarządzeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla przy tym, że wysokość wpisów stałych nie jest uzależniona od wartości przedmiotu sporu, na co powołują się skarżący, ani ich możliwości finansowych. Sąd nie ma możliwości arbitralnego decydowania, czy wpis jest adekwatny do przedmiotu sprawy. Musi w tym zakresie stosować bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. zażalenie oddalił.