Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 433/10, mocą którego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - zawieszono postępowanie w sprawie ze skargi T. N. i B. N. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1204/08, gdzie w wyroku z dnia 15 stycznia 2009 r. uchylono z uwagi na uchybienie terminu z art. 14o ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej zwanej Ordynacją podatkową - interpretację w sprawie ze skargi B. N. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od 1 sierpnia 2006 r. do 31 lipca 2009 r., Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną. Ponieważ w sprawie jest istotne, czy podatnik był uprawniony do zastosowania się do interpretacji milczącej i dokonaniu w oparciu o nią korekty zeznania podatkowego, Sąd pierwszej instancji przyjął, że wystąpiła przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania, bowiem rozstrzygniecie tej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego.
W zażaleniu od powyższego postanowienia strona wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przez błędną wykładnię.
W jej ocenie w sprawie nie występuje kwestia prejudycjalna i z całą pewnością nie można za taką uznać interpretacji, gdyż podatnik może, ale nie musi się do niej zastosować. Skarżący przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/2008, w której stwierdzono, że przywołany przepis nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju. Podobne stanowisko należy zdaniem strony zająć w odniesieniu do interpretacji.
W ocenie strony NSA nie jest organem rozstrzygającym zagadnienia wstępne w postępowaniach przed organami podatkowymi. Również przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej zwanej Ordynacją podatkową – zdają się dawać prymat postępowaniu podatkowemu, skoro dopuszczają możliwość nieuwzględnienia interpretacji indywidualnej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Powołany jako podstawa prawna kwestionowanego orzeczenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy zaś od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna, czyli przeszkoda, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tegoż postępowania. Decyzja o zawieszeniu postępowania w opisanej tym przepisem sytuacji pozostawiona została do uznania Sądu.
Wobec tego celem niniejszego postępowania zażaleniowego jest ocena, czy przy podejmowaniu takiej decyzji Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic przyznanych mu uprawnień. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd podał, że w jego ocenie rozstrzygniecie, które ma zapaść w sprawie dotyczącej interpretacji, będzie miało wpływ na to, czy podatnik stosując się do interpretacji milczącej miał prawo do dokonania w oparciu o nią korekty zeznania podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tej oceny - opisana wyżej kwestia nie może być uznana za prejudycjalną. Z całą pewnością nie ma bowiem wpływu na treść rozstrzygnięcia, które zapadnie w postępowaniu o sygn. akt I SA/Wr 433/10, ustalenie, czy podatnik miał prawo zastosować się do interpretacji milczącej – która to okoliczność stanęła u podstaw zawieszenia postępowania w sprawie. Należy zauważyć, że podatnik rozliczył już podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 r., a postępowanie w tej sprawie dotyczy złożonej korekty, a w konsekwencji zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. To powoduje, że nawet jeśliby przyjąć, iż w sprawie miałaby zastosowanie interpretacja milcząca, podatnik nie korzystałby z ochrony przewidzianej w rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej. Co za tym idzie, zawieszenie postępowania w tej sprawie nie było zasadne, gdyż fakt obowiązywania tzw. milczącej interpretacji indywidualnej pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Wziąwszy pod uwagę powyższe w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. zaskarżone postanowienie należało uchylić.
Wniosek strony o zasądzenie kosztów postępowania nie znalazł natomiast w ocenie Sądu uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, co wynika z zakresu odesłania zawartego w art. 197 § 2 tej ustawy. Z uwagi na powyższe Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.