Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (I SA/Gl 1519/16) odrzucił skargę M. C. – nazywanej dalej "Skarżącą", na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 20 września 2016 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wspomniane postanowienie organu zostało doręczone Skarżącej 23 września 2016 r. Tego dnia rozpoczął się zatem bieg terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). Tym samym, skoro Skarżąca wniosła skargę 10 listopada 2016 r., należało uznać ją za spóźnioną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca stwierdziła, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 213 § 4 ustawy z ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; powoływanej dalej jako "O.p."). Orzeczenie wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zostało oznaczone jako decyzja, następnie postanowieniem z 7 października 2016 r. organ sprostował swoją omyłkę, określając je jako postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne, dlatego zostało oddalone.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że podstawą prawną postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 7 października 2016 r. był art. 215 § 1 O.p. Zdaniem organu, orzeczenie z 23 września 2016 r. zostało zatytułowane jako "decyzja" na skutek oczywistej omyłki pisarskiej. W konsekwencji art. 213 § 4 O.p. nie mógł mieć wpływu na termin zaskarżenia tego aktu.
Przedstawione w zażaleniu rozważania, dotyczące sposobu załatwienia sprawy błędnego oznaczenia rozstrzygnięcia administracyjnego, nie mogły odnieść przewidzianego przez stronę skutku, ponieważ nie mieszczą się w granicach rozpoznawanej sprawy. Jeżeli, zdaniem strony, uchybienie organu w postaci błędnego oznaczenia rozstrzygnięcia z 23 września 2016 r. powinno nastąpić w trybie przewidzianym w art. 213 O.p., powinna była ona wnieść zażalenie na postanowienie z 7 października 2016 r.
Skoro strona tego nie uczyniła Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że 30 dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg wraz z doręczeniem Skarżącej postanowienia z 23 września 2016 r. Oznacza to, że skarga została wniesiona po terminie przewidzianym w art. 53 § 1 P.p.s.a., a w konsekwencji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.s.s.a., należało ją odrzucić. Podkreślić przy tym należy, że bez względu na to w jako sposób oznaczono rozstrzygnięcie z 23 września 2016 r., Skarżąca została pouczona o terminie do jego zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.