Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2012 r., II FZ 446/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. B. (zwana dalej: skarżącą) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 430/11 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 13 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego na 2011 r.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym podniosła okoliczności dotyczące jej sytuacji majątkowej oraz związane z merytorycznym rozpoznaniem sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
2. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwana dalej: p.p.s.a. - zażalenie jest środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje ono od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień enumeratywnie wskazanych w tym przepisie.
Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, to jest skargi kasacyjnej i zażaleń, od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Ustawa nie zawiera jednak podstawy rozpoznawania zażaleń od postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy — stają się one prawomocne z chwilą ich wydania. Tym samym należy uznać, że wniesione zażalenie, jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.
- 3. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia