Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 553/14, Przewodniczący Wydziały I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wezwał D. J. (dalej "Skarżąca") do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. J. i M. J. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 28 sierpnia 2014 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, przez złożenie wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 24 października 2014 r. Przewodniczący Wydziału I WSA ustalił wysokość wpisu od wniesionej przez Skarżących skargi stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie") w kwocie 500 zł.
W piśmie z dnia 21 listopada 2014 r. Skarżący złożyli do WSA wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie wypełnionego formularza PPF.
Zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2014 r. referendarz sądowy WSA pozostawił wyżej wskazany wniosek Skarżących bez rozpoznania, ponieważ wniosek ten został przez Skarżących złożony po upływie terminu wskazanego w zarządzeniu z dnia 24 października 2014 r.
Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału I WSA wezwał D. J. jako współskarżącą i pełnomocnika Skarżącego M. J. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 12 stycznia 2015 r. Skarżąca wniosła pismo zatytułowane "odwołanie od wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I z dnia 30 grudnia 2014 r.". Pismo to zostało potraktowane jako zażalenie na zarządzenie z dnia 29 grudnia 2014 r. wzywające do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca wskazała, że w sprawie został zgłoszony wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Ponadto Skarżąca podniosła, że uiszczenie kwoty 500 zł tytułem wpisu od skargi jest dla niej niemożliwe ze względu na sytuację finansową i zdrowotną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, tj. od skarg, skarg kasacyjnych, zażaleń oraz skarg o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do regulacji zawartej w art. 231 powołanej ustawy, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu zostały określone w rozporządzeniu.
Decydujące znaczenie dla ustalenia wysokości należnej opłaty sądowej w rozpatrywanej sprawie ma okoliczność, że Skarżący wnieśli do WSA skargę na decyzję Dyrektora IS w sprawie umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem w niniejszej sprawie Skarżącego prawidłowo wezwano do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. W sprawach dotyczących umorzenia zaległości podatkowej - jako nie odnoszących się do określenia (albo ustalenia) zobowiązań pieniężnych - należny jest bowiem wpis stały (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., II FPS 2/09; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle przedstawionych uwag zaskarżone zarządzenie należało uznać za odpowiadające prawu.
Końcowo (odnosząc się do podniesionych w zażaleniu kwestii przyznania prawa pomocy) wyjaśnić również należy, że ocena zgodności z prawem zakwestionowanego przez Skarżącą zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie zależy od tych okoliczności, które decydują o przyznaniu prawa pomocy. Zasadność przyznania prawa pomocy nie ma wpływu na wykonanie obowiązku Przewodniczącego Wydziału wynikającego z powołanych przepisów prawa, polegającego na wezwaniu Skarżącej do uiszczenia wymagalnych opłat sądowych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa ponadto, że w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2014 r. WSA stwierdził, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Skarżący uchybili terminowi do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w związku z tym wniosek ten WSA pozostawił bez rozpoznania.
Skarżący natomiast nie skorzystali z możliwości wniesienia zażalenia na wskazane wyżej postanowienie. Uwagi powyższe Naczelny Sąd Administracyjny czyni jednak na marginesie, gdyż na obecnym etapie postępowania kwestia wpadkowa dotycząca przyznania prawa pomocy nie jest bowiem rozpoznawana.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.