Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1898/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. G. wstrzymania wykonania postanowienia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżący wywiódł do WSA w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 maja 2015 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w którym zawarł wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Wcześniejszym postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. WSA w Warszawie oddalił wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Sąd I instancji wskazał, że wniosek Skarżącego nie mógł zostać rozpoznany przez Sąd, ponieważ złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie wydanego wskutek wniesionego zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 27 lutego 2015 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 września 2014 r. WSA w Warszawie podkreślił, że nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku Skarżącego.
WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że postanowienie zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Organ na mocy tego orzeczenia nie nałożył na Skarżącego nowych obowiązków, ani nie zmienił wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, wobec czego nie nałożył na stronę żadnych obowiązków, ani nie ograniczył jej praw – a tylko w takiej sytuacji orzeczenie podlegałoby wykonaniu, a wobec tego dopuszczalny byłby wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia.
Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę postanowienia poprzez wstrzymanie wykonalności decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu podniesiono, że na Skarżącego nałożone zostały kary pieniężne opiewające na kwotę 216.000 zł. W ocenie pełnomocnika kwota kar nałożonych na Skarżącego oraz okoliczność, że w 2014 i 2015 r. Skarżący odnotował straty finansowe świadczą o tym, że brak wstrzymania wykonalności decyzji naraża podatnika na wyrządzenie znacznej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229 poz.1954 ze zm.; zwana dalej "u.p.e.a.").
Sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń wstrzymujących bieg jakiegokolwiek postępowania toczącego się przed organami administracji publicznej. Podkreślić należy, że Skarżący domagał się w skardze wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wniosek ten został rozstrzygnięty postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 28 października 2015 r., które nie zostało zaskarżone.
Następnie postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r. Sąd I instancji odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia, choć wniosek w tym przedmiocie nie został wprost sformułowany przez stronę. Z kolei w zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik Skarżącego wniósł m.in. o zmianę postanowienia Sądu I instancji i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Należy zatem wskazać, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie administracyjnej nie jest jakakolwiek decyzja, a ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 maja 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie oddalające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Jak już wskazano przedmiotem wstrzymania wykonania w trybie określonym w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Przymiotu takiego przypisać nie można postanowieniu wydanemu w następstwie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Nie kreuje ono żadnych praw ani obowiązków i niemożliwe jest wstrzymanie jego wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie II FZ 1128/13, publ. LEX nr 1406611).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.