Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 146/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie W. K. (dalej: strona, skarżący). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że dnia 25 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił sprzeciw skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie podatku od środków transportowych za 2003 r.
Odpis postanowienia został wysłany stronie za pośrednictwem poczty dnia 27 listopada 2013 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wobec nieobecności adresata, doręczyciel w dniu 29 listopada 2013 r. pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej awizo. Adnotacja znajdująca się na wskazanym ZPO wskazuje, że skarżący odebrał przesyłkę w dniu 16 grudnia 2013 r., a zażalenie wniósł w dniu 23 grudnia 2013 r.
Sąd I instancji stwierdził, że przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia 25 listopada 2013 r. uznano za doręczoną stronie w dniu 13 grudnia 2013 r., ponieważ tego dnia upłynął czternastodniowy termin od daty pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 29 listopada 2013 r.
Skoro postanowienie zostało doręczone skarżącemu zastępczo w dniu 13 grudnia 2013 r., ustawowy termin do wniesienia środka odwoławczego upłynął w dniu 20 grudnia 2013 r.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł zażalenie, w którym domagał się uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 65 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wynika, że Sąd dokonuje doręczeń między innymi przez pocztę.
Natomiast zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.).
Z kolei w świetle § 3 powyższego przepisu, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się i w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie dochował ustawowego terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 25 listopada 2013 r.
Należy zauważyć, że późniejsze odebranie pisma przez stronę nie wywiera skutku, że zostało ono doręczone w dniu odebrania, podczas gdy wcześniej nastąpił już skutek doręczenia na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a.
Składając w dniu 23 grudnia 2013 r. w urzędzie pocztowym pismo zawierające zażalenie na postanowienie, skarżący uczynił to trzy dni po upływie ustawowego terminu.
W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie mógł w takiej sytuacji postąpić inaczej, jak tylko odrzucić zażalenie strony.
Reasumując należy stwierdzić, że na pełną aprobatę zasługuje ocena stanu faktycznego przeprowadzona przez Sąd I instancji. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.