Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 616/23, odrzucił skargę B.A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że skarga była obarczona brakami formalnymi, tj. nie zawierała numeru PESEL oraz nie został od niej uiszczony wpis sądowy – do których uzupełnienia Skarżący został wezwany zarządzeniami: z dnia 27 listopada i z dnia 29 listopada 2023 r. Wezwania zawierały pouczenia o siedmiodniowym terminie od dnia doręczenia, w jakim należało dokonać wskazanych tam czynności – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały wysłane na adres wskazany w skardze, przy czym zgodnie z informacjami widniejącymi na stemplach na kopercie (k.
19) przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniach: 5 i 13 grudnia), a następnie została zwrócona do Sądu i uznana za doręczoną w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 27 grudnia 2023 r., w związku z czym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.
Pismem z dnia 23 stycznia 2024 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Kielcach, do którego załączył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi wraz z dokonaniem tych czynności. Zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i 220 § 3 w zw. z art. 73 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że dokonanie tylko jednego awizo pisma sądowego w postępowaniu, sporządzonego w sposób niezgodny z przepisami art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a., czyli bez podania numeru przesyłki i z określeniem terminu odbioru na 14, a nie 7 dni w pierwszym awizo, może być uznane za skuteczne doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdy tymczasem pismo powinno być dwukrotnie awizowane ze wskazaniem najpierw terminu 7 dni, a następnie 14 dni na odbiór pisma. W związku z zarzutem zażalenia, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o nadanie skardze i sprawie dalszego biegu.
W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wskazał, że otrzymał tylko jedno awizo z dnia 5 grudnia z informacją o przesyłce, ze wskazanym terminem odbioru 14 dni – i dlatego nie skojarzył przesyłki z wezwaniem z WSA. Stwierdził, że drugiego awizo (z dnia 15 grudnia) nie otrzymał wcale. Zdaniem Skarżącego awizo nie spełniało zatem kryteriów określonych w art. 73 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a., stąd też pismo nie powinno zostać uznane za doręczone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, opierając swoje wnioski na informacjach zawartych na kopercie, w której przesłano Skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi (k. 19 akt), przesyłkę awizowano Stronie dwukrotnie, w dniach: 5 i 13 grudnia 2023r. W ramach dochowania należytej staranności, jakiej wymaga się od strony postępowania, Skarżący powinien był odebrać przesyłkę w terminie wskazanym na awizo. Skarżący składając skargę do WSA zdawał sobie sprawę z tego, że staje się stroną postępowania sądowego. W związku z tym argumenty, że na awizo nie wskazano numeru przesyłki (przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują takiego obowiązku), jak również, że Skarżący "skojarzył je z innym pismem, a nie z wezwaniem z WSA" należy uznać za chybione. Nie ma przy tym znaczenia, że termin odbioru przesyłki wskazany na awizo wynosił 14, a nie 7 dni.
Odnosząc się do wymogów dotyczących fikcji doręczenia, określonych w art. 73 § 2 i § 3, których spełnienie Strona kwestionuje, wskazać należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który – jeśli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot – stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim poświadczone (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II FZ 80/18). W okolicznościach badanej strony zwrotne potwierdzenie odbioru zostało wypełnione prawidłowo i podpisane przez listonosza (k. 19). Także koperta zwiera pieczątki z informacjami o dwukrotnie podjętej, lecz bezskutecznej próbie doręczenia przesyłki. Stwierdzić zatem trzeba, że w rozpoznawanej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru korzysta z domniemania prawdziwości, które nie zostało przez Skarżącego skutecznie wzruszone. Samo bowiem twierdzenie Strony, że nie otrzymała ona powtórnego awizo, nie jest do tego wystarczające.
W świetle powyższych wniosków uznać należało, że zarzuty naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i 220 § 3 w zw. z art. 73 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. nie zostały przez Skarżącego uzasadnione.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.