Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 253/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. Z. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 listopada 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, działająca za pośrednictwem adwokata P. N., została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wyżej wymienione wezwanie pełnomocnik skarżącej otrzymał 10 lutego 2016 r. Pismem nadanym 17 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) zostało złożone do Sądu pełnomocnictwo skarżącej udzielone adwokatowi P. N. do reprezentowania w sprawie o wymiar podatku od nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a.") wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik (w terminie) złożył wprawdzie pełnomocnictwo, jednakże obejmuje ono umocowanie do reprezentowania skarżącej w sprawie o wymiar podatku od nieruchomości, a nie jak w niniejszej sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych. Uznać zatem należało, że nie został uzupełniony brak formalny skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej w niniejszej sprawie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca, reprezentowana przez adwokata P. N., zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na niezasadnym uznaniu, iż skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2016 r., przez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego udzielonego adwokatowi P. N. do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w sytuacji gdy strona w terminie 7 dni od dnia otrzymania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, złożyła pełnomocnictwo dla adwokata P. N. obejmujące umocowanie do działania w powyższym zakresie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając postawiony zarzut skarżąca wskazała, że pełnomocnictwo udzielone adwokatowi P. N. obejmuje umocowanie do działania w sprawie o wymiar podatku od nieruchomości, bowiem przedmiotem niniejszego postępowania jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego. W ocenie skarżącej nie ulega wątpliwości, że udzielone umocowanie dotyczy postępowania w niniejszej sprawie. W stanie faktycznym sprawy, mając na uwadze przedmiot postępowania, niewątpliwie intencją strony skarżącej było udzielenie adwokatowi P. N. umocowania do reprezentowania jej w niniejszej sprawie przed WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skarżąca, mimo złożenia w terminie pełnomocnictwa, nie uzupełniła braku formalnego skargi, bowiem złożony dokument obejmował umocowanie do reprezentowania skarżącej w sprawie o wymiar podatku od nieruchomości, a nie jak w niniejszej sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że o zakresie pełnomocnictwa rozstrzyga jego treść. W przedmiotowej sprawie z treści przedłożonego pełnomocnictwa jasno wynika, że adwokat P. N. został ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej w sprawie o wymiar podatku od nieruchomości. Z dołączonego do akt sprawy dokumentu nie można więc wywieść, że skarżąca ma być reprezentowana w sprawie, która dotyczy określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym w ocenie NSA należało uznać, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.