Uzasadnienie
Zarządzeniem z 3 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 716/17, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wezwał J. R. do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 8 maja 2017 r., w kwocie 500 zł. Jako podstawę prawną wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm., dalej "rozporządzenie").
W zażaleniu na zarządzenie skarżący wniósł o jego uchylenie wskazując, iż w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia są należne mu pieniądze od strony przeciwnej i w żadnym wypadku nie posiada on zobowiązań podatkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący miał zatem obowiązek wezwać skarżącego, aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że wpis stosunkowy powinien zostać pobrany od skargi na akt, który w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje (z reguły określa wysokość) tę należność (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r., I FZ 239/08). W sprawach nieobjętych zaś wpisem stosunkowym, a będących sprawami z zakresu zobowiązań podatkowych, pobiera się wpis stały zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia.
Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie decydujące znaczenie dla ustalenia należnej opłaty sądowej w rozpatrywanej sprawie ma okoliczność, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.). Skoro w niniejszej sprawie zakwestionowano decyzję kasacyjną organu podatkowego drugiej instancji, to nie można przyjąć, że w sprawie istnieje wartość przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego w niniejszej sprawie należny jest wpis stały. Zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, wpis stały w sprawach skarg dotyczących zobowiązań podatkowych, pobiera się w wysokości 500 zł.
W świetle przedstawionych uwag zaskarżone zarządzenie należało uznać za odpowiadające prawu. Określało ono prawidłowo kwotę należnego wpisu od skargi, precyzowało podstawę prawną żądania, zakreślało termin do uiszczenia opłaty sądowej i wskazywało rygor niezastosowania się przez stronę do wezwania. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw do uchylenia kwestionowanego w zażaleniu zarządzenia.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 i art. 198 p.p.s.a.