Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 23 maja 2012r. zastępca Przewodniczącego I Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wezwał skarżących A.S. i A.S. do uzupełnienia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 marca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 300 zł stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą należną tytułem wpisu od skargi (500 zł), a kwotą na ten cel wpłaconą (200 zł). Jako podstawę prawną wskazano § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Wpis został uiszczony w wyznaczonym terminie w odpowiedniej kwocie
Następnie na powyższe zarządzenie wniesiono zażalenie, w którym zarzucono naruszenie § 2 ust. 5 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. W ocenie skarżących Przewodniczący Wydziału błędnie stwierdził, że skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej – uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania - podlega wpisowi, o którym mowa w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego, czy wpis stały od skargi powinien zostać uiszczony w wysokości 500 zł (jak wskazał Przewodniczący Wydziału WSA), czy też 200 zł (jak twierdzi strona). Wskazać należy zatem, że zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł. Z kolei § 2 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że wpis stały wynosi 200 zł w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy. Wymienione w § 2 ust. 5 rozporządzenia przypadki dotyczą aktów administracyjnych wydanych w tzw. nadzwyczajnych trybach, a więc trybach wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiących wyjątek od zasady trwałości decyzji, które zostały wydane w trybie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, o którym mowa w rozdziale 19 działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
Natomiast w rozpoznawanej sprawie przedmiot sporu dotyczył wymiaru zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ podatkowy wydał decyzję na postawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej w myśl którego organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wpis od skargi na decyzję kasacyjną - o której mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej jest wpisem stałym, określanym na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. z dnia 19 kwietnia 2012r. sygn. akt I FZ 171/11, z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 814/11, z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt I FZ 290/10, z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt II FZ 184/08 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl w skrócie: CBOSA).
Zatem w rozpoznawanej sprawie prawidłowo uznano, że zastosowanie powinien znaleźć § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie było bowiem uchylenie decyzji, tylko ustalenie wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku dochodowego od osób fizycznych. Fakt, że organ odwoławczy w toku postępowania uchylił zaskarżoną decyzję, wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżących, nie miał wpływu na zmianę przedmiotu rozpoznawanej sprawy.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji