Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 376/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek J.M. o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącej doradcę podatkowego. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu, twierdzenia skarżącej co do niemożliwości pokrycia jakichkolwiek kosztów postępowania nie są wiarygodne.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie w części dotyczącej odmowy zwolnienia jej z kosztów sądowych. Skarżąca ponowiła argumentację zawartą we wniosku o przyznanie prawa pomocy, domagając się pozytywnego rozpatrzenia wniesionego zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył i orzekł, co następuje:
Zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw, podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd przyzna osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że cytowany przepis stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę (post. NSA z dnia 22.12.2002 r., FZ 862/04, niepubl.). Ponadto podkreślenia wymaga fakt, iż przyznanie prawa pomocy jest uzależnione nie tylko od wysokości rzeczywiście uzyskiwanych przez stronę dochodów, lecz od całokształtu jej możliwości zarobkowych.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy w pełni podzielić rozstrzygnięcie wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i argumentację przytoczoną na jego poparcie sprowadzającą się do twierdzenia, iż skarżąca jest w stanie uiścić wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł. Wskazuje na to fakt posiadania określonego stałego dochodu w postaci renty (1.800 zł netto miesięcznie) oraz możliwość uzyskiwania dodatkowego dochodu z wynajmu pokoju studentkom. Z akt sprawy wynika także, że skarżąca jest w stanie terminowo regulować bieżące rachunki (np. za gaz, wodę, czynsz, telefon).Ponadto skarżąca posiada dom o powierzchni 100 m² oraz mieszkanie o pow. 60 m ² i poczyniła oszczędności na rachunku bankowym (w kwocie ok. 1.800 zł).
W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarżąca nie wykazała, iż w jej przypadku zachodzi konieczność udzielenia jej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.