Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L.[...] sp. k. z siedzibą w W. (dalej: strona skarżąca) na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organ upoważniony – Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie) z 19 czerwca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Sąd administracyjny pierwszej instancji wskazał, że w związku z dostrzeżeniem braku formalnego wniesionej skargi, zarządzeniem z 19 października 2015 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał, że złożone pełnomocnictwo nie zawiera umocowania do występowania przed sądami administracyjnymi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w 4 listopada 2015 r. (karta nr 42 akt sądowych).
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony skarżącej złożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W wyznaczonym terminie nie złożono wskazanego w wezwaniu pełnomocnictwa. W związku z tym sąd pierwszej instancji skargę odrzucił.
W zażaleniu na postanowienie z 26 listopada 2015 r. strona skarżąca na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a".) wskazała naruszenie przepisów postępowania, t.j. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. oraz w związku z art. 65 § 1, ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. 1964 Nr 16 poz. 93.) poprzez przyjęcie - z naruszeniem zasady dokonywania wykładni oświadczeń woli zgodnie z zamiarem strony oraz ustalonymi zwyczajami - że w złożonej skardze występowały braki formalne w postaci braku pełnomocnictwa uprawniającego pełnomocnika podpisującego skargę do jej sporządzenia i złożenia w imieniu mocodawcy do sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W myśl w art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązany jest do dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa. Jeżeli pismo nie odpowiada powyższym wymogom, sąd zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., traktuje wady pełnomocnictwa jako brak formalny pisma i wzywa pełnomocnika do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarga na decyzję ostateczną organu administracji publicznej jest kwalifikowanym pismem procesowym, dlatego skutkiem nieuzupełnienia braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie jest, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jej odrzucenie.
W wezwaniu z 22 października 2015 r. sąd wyraźnie wskazał że złożony dokument nie stwierdza umocowania pełnomocnika do występowania przed sądami administracyjnymi i tym samym wezwał pełnomocnika do złożenia stosownego umocowania.
W odpowiedzi na wezwanie sądu pełnomocnik strony skarżącej wraz z pismem z 4 listopada 2015 r., złożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Tymczasem jak wynika z treści wezwania, pełnomocnik strony skarżącej nie był wzywany o nadesłanie kopii odpisu, a złożenia oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
W tej sytuacji, sąd pierwszej instancji, zasadnie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. W kwestii złożonego przez pełnomocnika skarżącej pełnomocnictwa, należy stwierdzić że nie można z niego wywodzić skutków w postaci umocowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ze złożonego pełnomocnictwa wyraźnie wynika, że jest ono ograniczone do występowania w postępowaniu w przedmiocie interpretacji podatkowych. Z treści pełnomocnictwa wynika, że zakres umocowania obejmuje "występowanie w imieniu strony skarżącej z wnioskami o udzielanie interpretacji z zakresu stosowania przepisów podatkowych oraz do składania wyjaśnień, informacji i prowadzenia korespondencji w zakresie złożonych zapytań i wniosków oraz do odbierania udzielonych interpretacji".
Wskazanego zakresu umocowania nie sposób traktować, jako pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. Słusznie bowiem sąd ten odrzucił skargę wobec bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.