Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 748/09, pozostawił bez rozpoznania wniosek J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym z uwagi na nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący pismem z dnia 29 stycznia 2010 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie fachowego obrońcy. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 3 lutego 2010 r. wezwano stronę do uzupełnienia powyższego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący, mimo upływu wyznaczonego terminu, nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tych okolicznościach referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 19 lipca 2010 r., na podstawie art. 257 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.).pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Następnie pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw na wydane zarządzenie z dnia 19 lipca 2010 r., żądając jego uchylenia i podtrzymał wniosek o przyznanie prawa pomocy.
WSA pozostawiając wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania podniósł, że skarżący pomimo skutecznego doręczenia wezwania wraz z formularzem PPF i upływu zakreślonego przez Sąd terminu, nie spełnił wymogu z art. 252 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie fachowego obrońcy. Wskazano, że nie wykonanie wezwania poprzez nie złożenie oświadczenia nie było pokierowane niechęcią, czy próbą celowego nie wykonania wezwania. Pełnomocnik skarżącego nie jest fachowym obrońcą i nie posiada wystarczającej wiedzy na temat wymaganych we wniosku zapytań, a sam skarżący nadal nie odzyskał pełnej świadomości po udarze mózgu. Nadto wskazano, że wszelkie oświadczenia wraz z opisem struktury i stanu majątkowego znajdują się w obszernej dokumentacji, którą składano do Urzędu Skarbowego i Izby Skarbowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, zaś wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie strona wnosząc o przyznanie prawa pomocy nie spełniła nałożonego na nią obowiązku tj. nie wniosła go na urzędowym formularzu (PPF). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 lutego 2010 r. stronie został przesłany przedmiotowy formularz celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pełnomocnik skarżącego odebrał tę przesyłkę w dniu 10 lutego 2010 r. (k. 75 akt sądowoadministracyjnych). Jak wynika z akt sprawy strona nie spełniła nałożonego na nią obowiązku i w związku z tym zaistniały podstawy, by Sąd pierwszej instancji zastosował art. 257 P.p.s.a i pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Wskazać należy przy tym, iż podniesione w zażaleniu argumenty przemawiające za zasadnością przyznania prawa pomocy, pozostają bez związku z zaskarżonym postanowieniem. Na obecnym etapie postępowania bowiem Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie zasadność postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.