Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 25 maja 2018 r., I SA/Rz 286/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę D. K. (dalej "strona", "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 23 lutego 2018 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
2. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 26 kwietnia 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego oryginału skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone stronie skarżącej w trybie zastępczym w dniu 14 maja 2018 r., a zatem termin do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 21 maja 2018r.
Mając na względzie, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie i nie uiściła należnego wpisu, sąd pierwszej instancji skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art.220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
- 3. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 4 czerwca 2018 r., nadanym w placówce pocztowej 5 czerwca 2018 r., skarżąca zaskarżyła kwestionowane postanowienie sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, iż nie miała wiedzy o wezwaniach do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi z uwagi na brak otrzymania jakichkolwiek awiz ze strony doręczyciela. Skarżąca podniosła ponadto, iż nie mogła złożyć reklamacji w placówce pocztowej, bowiem uprawnionym do tego jest jedynie nadawca przesyłki.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.
Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braki formalne nie zostały uzupełnione, podlega odrzuceniu przez sąd.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem niniejszego orzeczenia jest wyłącznie ocena prawidłowości postanowienia sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś postanowienia tego sądu w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, które jest przedmiotem analizy w sprawie II FZ 544/18.
Odnosząc się zatem do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż postanowienie to w pełni odpowiada prawu. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo procesowe winno zawierać podpis strony bądź jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie niezawierającą własnoręcznego podpisu, zasadnie została wezwana do uzupełnienia braków formalnych środka zaskarżenia w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie z uwagi na brak uiszczenia należnej opłaty od wspomnianej skargi, skarżąca zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy (k. 17 i 18 akt sądowych) korespondencja sądowa zawierająca zarządzenie Przewodniczącego do uiszczenia wpisu od skargi, jak również wezwanie do jej podpisania, zostały przesłane skarżącej na prawidłowy adres zamieszkania, tożsamy z adresem wskazanym przez skarżącą w piśmie inicjującym postępowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Paragraf ten stanowi, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Zgodnie z art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z pieczęci Poczty Polskiej zamieszczonych na kopertach, przesyłki sądowe były dwukrotnie awizowane: 30 kwietnia 2018 r. i 8 maja 2018 r. Druk potwierdzenia odbioru prawidłowo wypełniony i podpisany przez doręczyciela Poczty Polskiej ma przymiot dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokument ten korzysta zatem z domniemania prawdziwości. A zatem w sprawie nie nastąpiło jakiekolwiek uchybienie w doręczeniu przesyłek sądowych. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło.
Zasadnie zatem sąd pierwszej instancji stwierdził, że wezwania do uzupełnienia braków skargi zostały doręczone stronie skarżącej 14 maja 2018 r. w tzw. trybie zastępczym, a zatem termin do ich uzupełnienia upłynął bezskutecznie 21 maja 2018 r. Skoro skarżąca nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi w wyznaczonym terminie, postanowienie sądu pierwszej instancji o jej odrzuceniu jest prawidłowe.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.