Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 219/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 2 kwietnia 2008 r., nr..., w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Pismem z dnia 19 listopada 2008 r. K. S. (dalej: skarżący) wniósł o uzupełnienie i sprostowanie uzasadnienia powyższego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 219/08, oddalił powyższy wniosek.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący domagał się uzupełnienia i sprostowania materiału dowodowego powołanego w uzasadnieniu (na okoliczność doręczenia zawiadomienia zajęcia wynagrodzenia za pracę i związanych z tym skutków prawnych w zakresie przedawnienia) oraz wyrażonej w tym uzasadnieniu oceny prawnej (odnośnie wystawionego tytułu wykonawczego i dokonanej wykładni art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych).
Ponadto wskazał, powołując się na art. 156 § 1 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), iż we wniosku z dnia 19 listopada 2008 r. skarżący powołał się na dwa odrębne tryby rektyfikacyjne orzeczeń sądowych, to jest sprostowanie i uzupełnienie.
Odnosząc się do wniosku w części dotyczącej uzupełnienia wyroku, Sąd wskazał, że został on wniesiony po upływie ustawowego terminu - czternastodniowy termin do jego złożenia upływał w dniu 29 października 2008 r., natomiast skarżący złożył wniosek w dniu 19 listopada 2008 r. Ponadto wniosek o uzupełnienie może dotyczyć jedynie wyroku a nie jego uzasadnienia, co ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ ewentualne braki uzasadnienia mogą być kwestionowane jedynie w drodze postępowania odwoławczego (vide: postanowienie SN z dnia 4 kwietnia 1974 r., sygn. akt I PZ 16/74).
Odnosząc się do wniosku w części dotyczącej sprostowania wyroku, Sąd wskazał, iż przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie niedokładności pisarskie, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, natomiast z treści wniosku nie wynika, aby skarżący wskazywał na tego typu uchybienia. W istocie podnoszona przez skarżącego argumentacja sprowadza się do polemiki z poszczególnymi fragmentami uzasadnienia podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia, co może być przedmiotem rozważań jedynie w postępowaniu odwoławczym.
Skarżący w zażaleniu z dnia 29 grudnia 2008 r., powołując się art. 194 § 1 pkt 2, art. 191, art. 15 § 1 ust. 5, art. 135, art. 156 § 3, art. 141 § 1, art. 83 § 2 i art. 194 § 2 p.p.s.a., a także na art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz na art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu podniósł, iż w dniu 5 listopada 2008 r. został skarżącemu doręczony wyrok, na który w dniu 12 listopada 2008 r. złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego, wniosek z dnia 19 listopada 2008 r. zasługuje na uwzględnienie, ponieważ niedopuszczalne jest w praworządnym państwie, aby w obrocie prawnym pozostawał wyrok Sądu, który jest niezgodny z prawdą i aktami sprawy oraz narusza przepisy prawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się skarżącemu - od dnia jego ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Wykładnia powołanego przepisu pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Brak któregokolwiek z elementów uzasadnienia orzeczenia wymienionego w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie uzasadnia bowiem złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, a jedynie może stanowić podstawę do kwestionowania wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (vide: postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2005 r., sygn. akt FSK 305/04)
Zatem skarżący może żądać uzupełnienia wyroku, co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi oraz co do dodatkowych orzeczeń, które powinny się znaleźć w wyroku, a których sąd nie zamieścił.
W stanie sprawy skarżący wniósł o uzupełnienie uzasadnienia wyroku, zmierzając w istocie do zakwestionowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia, jak zostało zauważone powyżej, nie może jednak zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej uzasadnienia orzeczenia. Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 15 października 2008 r.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż wniosek o uzupełnienie wyroku powinien być złożony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie - od dnia jego ogłoszenia, co oznacza, że za dzień rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku należy przyjąć dzień doręczenia lub ogłoszenia wyroku.
W stanie sprawy oznacza to, że wniosek o uzupełnienie wyroku powinien zostać złożony najpóźniej w dniu 29 października 2008 r., a więc z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od daty ogłoszenia wyroku. Tymczasem skarżący wystąpił z takim wnioskiem w dniu 19 listopada 2008 r., a zatem po upływie wskazanego w ustawie terminu.
Odnosząc się do odmowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprostowania powołanego wyroku, należy wskazać, iż wykładnia art. 156 § 1 p.p.s.a. pozwala przyjąć, iż sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony, w każdym czasie, może dotyczyć zarówno sentencji jak i uzasadnienia wyroku, o ile zachodzą przesłanki o jakich mowa w tym przepisie (niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki). Sprostowanie w żadnym wypadku nie może jednak prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym.
W stanie sprawy skarżący nie kwestionował poprawności wyroku w rozumieniu powołanego przepisu, lecz jego zamiarem było zakwestionowanie prawidłowości podjętego orzeczenia. Z tego też powodu wniosek i w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa za bezzasadny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.