Uzasadnienie
- 1. Zarządzeniem z dnia 18 maja 2015 r., I SA/Wr 1097/15, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał I. M. (dalej: skarżąca) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi - na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 23 marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie opłaty targowej – w kwocie 500 zł. Jako podstawę prawną zarządzenia podano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.).
- 2. Stanowisko skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:
Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na ww. zarządzenie, skarżąca stwierdziła, że wpis sądowy został mylnie wyznaczony, bowiem wartość przedmiotu sporu wynosi w sprawie 252 zł, a zatem wpis sądowy wyznaczony przez WSA we Wrocławiu przekracza wartość przedmiotu sporu. W ocenie skarżącej prawidłowy wyznaczony wpis sądowy powinien wynieść 100 zł. Skarżąca wniosła o uchylenie ww. zarządzenia i określenie wysokości wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, zatem zażalenie podlega oddaleniu. Wbrew twierdzeniom skarżącej w rozpoznawanej sprawie Przewodniczący Wydziału I WSA we Wrocławiu prawidłowo określił wysokość wpisu sądowego od skargi, przyjmując, że należny jest wpis stały od skargi w kwocie 500 zł, ustalony na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie RM).
- 3.2. W myśl art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały. Sprawa zainicjowana skargą skarżącej dotyczy opłaty targowej, czyli zobowiązania podatkowego (daninowego), jednocześnie skarżąca wniosła skargę na ww. decyzję SKO, którą uchylono w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749). Tym samym przedmiotem sporu w sprawie nie jest określona należność pieniężna (nie jest nim wskazana przez skarżącą w zażaleniu kwota 252 zł), ale konkretna treść władczej decyzji organu podatkowego (w rozpoznawanej sprawie - treść o charakterze kasacyjnym względem decyzji organu pierwszej instancji).
Reasumując, w rozpoznawanej sprawie należny jest wpis stały, ustalony na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia RM (500 zł). Tym samym w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo określono wysokość wpisu oraz na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. wezwano skarżącą do jego uiszczenia. W myśl bowiem art. 220 § 1 p.p.s.a.: "Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (...)".
3.3. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpoznawanym zażaleniu skarżąca sformułowała wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Będzie on jednak odrębnie rozpatrzony przez WSA we Wrocławiu w postępowaniu z zakresu prawa pomocy, ponieważ ww. wniosek skarżącej wykracza poza granice przeprowadzonej kontroli ww. zarządzenia, którym ustalono wpis od skargi.