Uzasadnienie
W dniu 16 listopada 2015 r. do WSA w Krakowie wpłynął wniosek E. Sp. z o.o. w W. z 10 listopada 2015 r. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 marca 2015 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r. oddalił wniosek Strony skarżącej o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi.
Na powyższe postanowienie, spółka wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 28 kwietnia 2016r. sygn. II FZ 198/16 uznał, że zażalenie jest zasadne. Sąd stwierdził, że obowiązkiem sądu jest ustalenie, czy czynność o której mowa w art. 87 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) została dokonana w terminie czy też nie. Twierdzenie sądu, że okoliczność, czy w ogóle siedmiodniowy termin został zachowany, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem w związku z nie zaistnieniem przesłanki określonej w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest chybione. Otóż sąd może badać merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu i ustalać czy zaistniała przesłanka braku winy w uchybieniu terminu, dopiero wówczas gdy przesądzi, czy przedmiotowy wniosek jest w ogóle dopuszczalny.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek Skarżącej, uznając, że ustanie przyczyny uchybienia terminowi w sprawie należy ustalić w kontekście doręczenia innej, późniejszej przesyłki z dnia 29 czerwca 2015 r., w której strona skarżąca została wezwana o uiszczenie wpisu sądowego. Przesyłka ta została doręczona stronie skarżącej dnia 15 lipca 2015 r. i od tej daty biegł siedmiodniowy termin do uzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi, który kończył się z dniem 22 lipca 2015 r. Skarga została opłacona przez stronę skarżącą w ww. terminie przelewem z datą obciążenia rachunku nadawcy 20 lipca 2015r. i datą przetworzenia i wpływu na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 21 lipca 2015 r. W związku z wysłaniem przelewu z ww. datą upada przesłanka uniemożliwiająca dochodzenie terminu w przedmiotowej sprawie. Przyjąć należy, że z datą 27 lipca 2015r. upłynął termin siedmiodniowy liczony od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, o którym mowa w art. 87 §1 P.p.s.a., do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci dostarczenia w przedmiotowej sprawie dokumentu określającego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi został nadany dopiero 10 listopada 2015 r.
Powyższe postanowienie Spółka zaskarżyła zażaleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak stanowi z kolei art. 88 tej ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd administracyjny pierwszej instancji zasadnie uznał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu, w którym dokonano przelewu kwoty stanowiącej wpis od skargi (data obciążenia rachunku nadawcy - 20 lipca 2015 r.). Sąd trafnie zakwestionował twierdzenia pełnomocnika Skarżącej, który argumentował, że przyczyna ta ustała w dniu 3 listopada 2015r., tj. z chwilą powzięcia wiadomość – przy przeglądaniu akt sprawy - o istnieniu obowiązku uzupełnienia braków formalnych.
Wobec prawidłowego stwierdzenia, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął z dniem 27 lipca 2015 r., wniosek złożony dopiero w dniu 10 listopada 2015 r. uznać należało za spóźniony. W konsekwencji zastosowanie przez sąd administracyjny pierwszej instancji normy zawartej w art. 88 P.p.s.a. uznać należało za w pełni uzasadnione okolicznościami procesowymi niniejszej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.