Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia E. J. (dalej: skarżący, strona) jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 10 października 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 668/17, w którym umorzono postępowanie w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 9 lutego 2017 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. przekazał Sądowi pismo skarżącego z dnia 23 marca 2017 r., w którym zwrócił się on z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując nr sprawy [...]. Organ wyjaśnił, że wskazany numer sprawy dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2017 r. utrzymującego w mocy postanowienie organu egzekucyjnego ‒ Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 19 grudnia 2016 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez złożenie skargi w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z powodu nieobecności adresata przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została awizowana dwukrotnie i zwrócona do nadawcy w dniu 27 lipca 2017 r. (k. 12). Skarżący nie wniósł skargi.
Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2017 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie zaszła specyficzna sytuacja, w której w związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i przekazaniem akt administracyjnych Sądowi przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wszczęte zostało postępowanie sądowe mimo braku formalnej skargi. Pomimo wystosowanego do skarżącego wezwania, brak ten nie został uzupełniony, skarżący nie wniósł skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2017 r.
Sąd uznał, że wobec braku skargi nie było podstaw do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W tej sytuacji Sąd stwierdził, że postępowanie sądowe należy umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy.
Skarżący wywiódł od tego postanowienia zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Z analizy akt sprawy wynika, że choć skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 9 lutego 2017 r., to jednak, mimo prawidłowego wezwania, skargi takiej nie złożył na żadnym etapie postępowania. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na mocy zarządzenia Sądu pierwszej instancji z 18 sierpnia 2017 r. został pozostawiony bez rozpoznania, gdyż skarżący wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu nie dokonał spóźnionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Skarżący odpis tego zarządzenia odebrał 8 września 2017 r. (k. 20 akt sądowych) i nie wniósł od niego zażalenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaistniałej w sprawie sytuacji procesowej Sąd pierwszej instancji prawidłowo postąpił wydając zaskarżone obecnie postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie. Choć bowiem formalnie do sądu skarga nie wpłynęła, to jednak do czasu jej wniesienia postępowanie musiało się w sprawie toczyć, z uwagi na złożony wniosek o przywrócenie terminu. Skoro jednak wniosek skarżącego pozostawiono prawomocnie bez rozpoznania, sąd był obowiązany wydać orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, co prawidłowo uczynił na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Dodać należy także, że w piśmie z 29 października 2017 r. zawierającym rozpoznawane zażalenie skarżący nie przedstawił żadnych zarzutów dotyczących skarżonego postanowienia, lecz jedynie argumenty uzasadniające jego nowy wniosek o przywrócenie terminu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.