Uzasadnienie
W wyniku wstępnego badania zażalenia A. H. wniesionego od zarządzenia Przewodniczącego Składu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 131/16, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, iż nie spełnia ona wszystkich wymagań formalnych.
Zażalenie zostało podpisane przez T. K. – matkę skarżącej. Z pełnomocnictwa, które znajduje się w aktach sprawy, nie wynika jednak, aby była ona umocowana do wniesienia zażalenia na ww. zarządzenie z 8 sierpnia 2016 r., czy ogólnie reprezentowania strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Znajdujący się w aktach sprawy dokument pełnomocnictwa (k.
27) upoważnia T. K. do reprezentowania skarżącej przed "Sądem Wojewódzkim we Wrocławiu gn [...] z dnia 12.12.2015 r. oraz w instancjach właściwych sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym", tymczasem aktem zaskarżonym w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu nr [...] z dnia 17.12.2015 r. Porównanie powyższych danych identyfikujących akty administracyjne prowadzi do wniosku, że wskazany w pełnomocnictwie numer postanowienia jest niepełny, a ponadto nie zgadzają się daty powołanych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej. Oznacza to, że złożone do akt sprawy sądowoadministracyjnej pełnomocnictwo nie uprawnia wskazanej w nim pełnomocnik do reprezentowania skarżącej w postępowaniu zażaleniowym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zażalenie obarczone jest zatem brakiem formalnym, uniemożliwiającym nadanie mu prawidłowego biegu. Wskazany brak zażalenia należy uzupełnić w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 37 § 1 p.p.s.a. w celu wykazania, czy działająca za stronę pełnomocnik jest umocowana do wykonywania podjętych przez siebie w postępowaniu zażaleniowym czynności procesowych, w tym przede wszystkim do sporządzenia w imieniu strony zażalenia.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił ja w sentencji.