Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1279/13, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał T. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Jako podstawę prawną zarządzenia podano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej p.p.s.a.) oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący podniósł, że jest osobą bezrobotną, bezdomną, bez majątku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone zarządzenie jest zgodne z prawem.
Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie ze wskazanym w zaskarżonym zarządzeniu § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi do 10.000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł.
Mając zatem na uwadze, że należność pieniężna objęta zaskarżoną decyzją wynosi 21 zł, właściwie ustalono wysokość wpisu od skargi na kwotę 100 zł. Prawidłowo także pouczono skarżącego o terminie do uiszczenia wskazanej kwoty i skutkach jego niedotrzymania i wskazano odpowiednią podstawę prawną.
Na marginesie zwrócić uwagę należy, że podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczę jego sytuacji życiowej (bezdomność, brak pracy i majątku) nie mogą być rozpatrzone w tym postępowaniu. Tego typu argumenty mogłyby zostać przeanalizowane wyłącznie w kontekście przesłanek przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., gdyby skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o rozpatrzenie wniosku w tym przedmiocie na odpowiednim formularzu PPF.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.