Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną R. S. od własnego postanowienia z dnia 11 kwietnia 2008 r.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż 20 maja 2008 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odrzucające skargę R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 stycznia 2008 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 r. 11 września 2008 r. pełnomocnikowi strony skarżącej doręczono zarządzenie przewodniczącego z dnia 8 września 2008 r. określające wysokość wpisu od skargi kasacyjnej i wzywającego do jego uiszczenia w terminie tygodniowym od doręczenia wezwania.
Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo- Budżetowego Sądu wynika, iż strona nie wykonała zarządzenia i do dnia 18 września 2008 r. (upływu terminu) nie uiściła żądanej opłaty sądowej. Z tych względów na podstawie art. 178 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Sąd odrzucił skargę kasacyjną.
Strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym złożyła zażalenie na to postanowienie. Domagała się w nim uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu środka odwoławczego podniosła, że odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak opłaty sądowej było przedwczesne i niezasadne, bowiem strona wniosła w skardze kasacyjnej o zwolnienie jej od obowiązku ponoszenia wpisu z uwagi na wykazaną trudną sytuację finansową, Sąd zaś tego wniosku do dnia sporządzenia zażalenia nie rozpoznał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Obowiązku uiszczenia kosztów sądowych nie mają podmioty wymienione w art. 239 p.p.s.a., w tym m.in. strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w zakresie określonym w prawomocnym postanowienie o przyznaniu tego prawa (pkt 4 art. 239 p.p.s..a.).
Strona skarżąca w niniejszej sprawie wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym dwukrotnie - poprzez zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi oraz powtórnie- poprzez zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Pierwszy z wniosków został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r. (sygn. akt VIII SO/Wa 3/08), a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2008 r. (sygn. akt II FZ 213/08). Drugi wniosek, zawarty w skardze kasacyjnej został rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Orzeczeniem tym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej (stosownie do art. 67 § 5 p.p.s.a.) w dniu 27 sierpnia 2008 r. Nie wniósł on w ustawowym terminie (do dnia 3 września 2008 r.) sprzeciwu od tego postanowienia, ma ono zatem skutki prawomocnego postanowienia sądu(art. 259 § 3 p.p.s.a.). Niezasadny zatem jest zarzut skarżącego o nierozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy przewodniczący prawidłowo wezwał 8 września 2008 r. na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, strona zobowiązania bowiem była do uiszczenia tej opłaty. Zarządzenie to zostało doręczone pełnomocnikowi 11 września 2008 r. Termin jego wykonania upłynął bezskutecznie 18 września 2008 r. Sąd I instancji był zatem zobligowany do odrzucenia skargi kasacyjnej, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić.