Uzasadnienie
- 1. Zarządzeniem z dnia 11 października 2010 r., I SA/Rz 641/08, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w oparciu o art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a. - oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - zwanego dalej: rozporządzeniem – wezwał H. B. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia z dnia 5 października 2010 r. na postanowienie tegoż Sądu oddalające jego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
- 2. W zażaleniu na to zarządzenie strona wniosła o zwolnienie jej z niniejszej opłaty. W uzasadnieniu opisała swoją trudną sytuację zdrowotną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
3. Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zarządzenie o wezwaniu strony do uiszczenia wpisu odpowiada prawu. Wskazano w nim podstawę prawną, prawidłową wysokość należnej opłaty, rygor na wypadek jej nieuiszczenia w siedmiodniowym terminie.
Należy wyjaśnić stronie, że zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie może doprowadzić do zwolnienia jej z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Przewodniczący Wydziału nie jest bowiem władny, by decydować o tym, czy strona w sprawie musi ponosić koszty, czy też nie. Obowiązek ponoszenia kosztów postępowania w sprawach sądowoadministracyjnych wynika z art. 199 p.p.s.a., a zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na trudną sytuację życiową może nastąpić wyłącznie w trybie przepisów art. 243 i następnych p.p.s.a. w postaci przyznania prawa pomocy, z którego to trybu skarżący w niniejszej sprawie próbował bezskutecznie (z uwagi na nieudzielenie żądanych przez Sąd informacji) skorzystać.
Analogiczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 4 stycznia 2010 r., II FZ 702/10, II FZ 703/10, dotyczących tej samej strony.
Powyższe powoduje, że zażalenie jako bezzasadne należało w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalić.