Uzasadnienie
- 1. Zarządzeniem z dnia 18 października 2010 r., I SA/Rz 641/08, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał H. B. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzony na skutek zgłoszonego żądania.
- 2. W zażaleniu na to zarządzenie strona wniosła o zwolnienie jej z tej opłaty. W uzasadnieniu opisała swoją trudną sytuację zdrowotną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
3. Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zarządzenie o wezwaniu strony do uiszczenia wpisu odpowiada prawu. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z treścią art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 nie stosuje się.
Mając na uwadze treść powyższego przepisu nie ulega wątpliwości, że skarżący w terminie złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia, które następnie zostało sporządzone i doręczone skarżącemu w dniu 17 listopada 2010 r. W tej sytuacji za prawidłowe należało uznać wezwanie skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł.
Ponadto należy wyjaśnić stronie, że zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej nie może doprowadzić do zwolnienia jej z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Przewodniczący Wydziału nie jest bowiem władny, by decydować o tym, czy strona w sprawie musi ponosić koszty, czy też nie. Obowiązek ponoszenia kosztów postępowania w sprawach sądowoadministracyjnych wynika z art. 199 p.p.s.a., a zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na trudną sytuację życiową może nastąpić wyłącznie w trybie przepisów art. 243 i następnych p.p.s.a. (prawo pomocy), z którego to trybu skarżący w niniejszej sprawie próbował bezskutecznie (z uwagi na nieudzielenie żądanych przez sąd informacji) skorzystać.
Powyższe powoduje, że zażalenie jako bezzasadne należało w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalić.