Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 446/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 12 grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jedyną okolicznością wskazaną przez skarżącego na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest łączna wysokość obciążających go i drugiego wspólnika zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym, a także negatywny wpływ, jaki na prowadzoną przez nich działalność gospodarczą miałaby konieczność uiszczenia tych zobowiązań.
Zdaniem Sądu, okoliczność powyższa nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji obejmującej kwotę 80 832 zł podatku oraz 7 739 zł odsetek od zaliczek. Z akt sprawy wynika przy tym, że spłata zaległości i odsetek w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące z lat 2006-2007 została rozłożona na 24 raty (decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 13 stycznia 2012 r.). Powodem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być istnienie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, obciążającego inną osobę (wspólnika).
Sąd uznał, że znaczna szkoda (majątkową, a także niemajątkową) to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś skarżący nie wykazał. Jego argumentacja jest ogólnikowa. Sąd wskazał, że przesłanki udzielenia prawa pomocy oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie są tożsame.
W zażaleniu na powyższe postanowienie wskazano, że w czasie podejmowania zaskarżanego postanowienia Sąd był w posiadaniu tych wszystkich dokumentów i oświadczeń, które znajdują się w aktach sprawy, a więc i zarzut nie udokumentowania wniosku o wstrzymanie decyzji jest nietrafny. Stwierdzono, że konieczność w pewnym momencie zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej to jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a skutki będą nieodwracalne.
W ocenie skarżącego, Sąd podejmując decyzję w niniejszej sprawie odnosi się tylko do kwoty ponad 80 tys. zł podatku dochodowego za rok 2007, ale strona i jego wspólniczka, a także partnerka życiowa, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo są w sumie obciążeni kwotą ponad 925 tys. zł. Ta sprawa praktycznie dotyczy jednego postępowania skarbowego toczącego się już od kilku lat. Analogiczne zażalenie skarżący składa w sprawie podatku za rok 2006 w kwocie ponad 133 tys. zł. Obydwoje czekają na rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi w sprawie podatku VAT za lata 2006 i 2007, sygn. akt WSA w Warszawie III SA/Wa 3017/11.
Realizacja zobowiązań fiskalnych w zakresie, jakiego dotyczy ta sprawa w pełnej wysokości to koniec działalności firmy (skarżącego i partnerki). To są skutki nieodwracalne i nawet fakt, że ta szkoda po ewentualnym pozytywnym rozstrzygnięciu wszystkich spraw dotyczących podatku VAT czy PIT zostałaby zrekompensowania, to firmy V., jej imienia, a także poniesionych ewentualnych skarżącego i partnerki strat na zdrowiu nic nie zrekompensuje i przywróci.
Jak wynika ze złożonych do akt sprawy deklaracji podatkowych PIT za 2012 rok skarżący wykazał dochód 467,60 zł, więc jak może realizować takie zobowiązania podatkowe jakie wynikają z tej decyzji, czy z pozostałych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uznanie.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić tylko na wniosek skarżącego. Czynności z urzędu sąd może podejmować jedynie w przypadkach przewidzianych w art. 61 § 4 p.p.s.a.
Sąd kasacyjny postanowił uchylić zaskarżone orzeczenie z uwagi na argumentację podniesioną w zażaleniu, co jest dopuszczalne, zważywszy na odformalizowany charakter trybu zażaleniowego. W zażaleniu strona przedstawiła okoliczności, które wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenie skutki. Twierdzenia strony są poparte znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami.
Na marginesie należy dadać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r. zwolnił skarżącego od wpisu od skargi ponad kwotę 500 zł uznając, że nie jest on w stanie - bez uszczerbku koniecznego utrzymania, ponieść w całości kosztów wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 1.734 zł.
Mając na uwadze, że przesłanki udzielenia prawa pomocy oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie są tożsame, to wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie pozbawi Państwa wpływu środków do budżetu, gdyż w przypadku niekorzystnego dla żalącego się rozstrzygnięcia decyzja zostanie wykonana.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.