Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt. I SA/Lu 180/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną M. G. (skarżącego) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 stycznia 2007 r. nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania windykacyjnego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika skarżącego nie spełnia wymogów formalnych wskazanych w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm zwana dalej p.p.s.a.)
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w uzasadnieniu wskazując, że sąd administracyjny pierwszej instancji przekroczył swoje kompetencje, ponieważ powinien wezwać do uzupełnienia braków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Art. 176 p.p.s.a. wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. Po pierwsze, stosownie do art. 46 i 47 wymienionej wyżej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Autor skargi winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem skarżącego, wykładnia prawidłowa bądź właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej.
W niniejszej skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego nie wskazał podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków.
Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z art. 175 p.p.s.a. ustawodawca powierzył sporządzenie skargi kasacyjnej jako sformalizowanego środka zaskarżenia profesjonalnemu pełnomocnikowi, który w intencji ustawodawcy miał dać gwarancję jej poprawnego sformułowania.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 §2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.