Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 768/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. (dalej: skarżąca) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2964/14, w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 lipca 2014 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym.
W dniu 29 grudnia 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sądownictwo administracyjne jest dwuinstancyjne. W pierwszej instancji rozpoznają sprawy wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast środki odwoławcze, tj. skargę kasacyjną i zażalenia, rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt FSK 470/04). Postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne, ponieważ nie przysługują od nich środki odwoławcze (por. art. 168 § 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, dalej: "p.p.s.a.").
Również art. 194 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podobny pogląd wyraził m.in. J. P. Tarno ([w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004 r. s. 256) oraz B. Dauter ([w:] Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 530).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178, art. 180, art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie, jako niedopuszczalne, odrzucił. Wobec powyższego rozstrzygnięcia zbędne stało merytoryczne odniesienie do treści zażalenia.