Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. S.L. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 17 lutego 2016 r. Wskazał, że powodem nieuzupełnienia braku w terminie było przebywanie pełnomocnika od 19 kwietnia 2016 r. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim.
Odmawiając przywrócenia terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiego zorganizowania prowadzonej działalności zawodowej, aby jego niedyspozycja, nawet spowodowana zdarzeniami losowymi, w tym również chorobą, nie tamowała terminowego wykonywania czynności związanych z tokiem prowadzonego z jego udziałem postępowania. Pełnomocnik powinien wykonywać swe obowiązki z uwzględnieniem należytej staranności. Długotrwała choroba nie wyklucza możliwości ustanowienia w sprawie substytuta, jak również nawet zawiadomienia o tym strony. Pełnomocnik nie wykazał, że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób (np. aplikanta, skarżącego, innego pełnomocnika) w dokonaniu czynności.
W ocenie Sądu czynność uzupełnienia braku formalnego przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia mogła być wykonana osobiście przez innego pełnomocnika lub stronę, gdyby tylko pozostający na zwolnieniu lekarskim pełnomocnik wykazał się obiektywną starannością i zawiadomił swojego mocodawcę, że choroba wyłącza jego udział w sprawie przez pewien znaczny okres.
Powyższe postanowienie Strona zaskarżyła zażaleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uzależnienie skuteczności czynności procesowych dokonywanych przez strony postępowania sądowoadministracyjnego od zachowania terminów procesowych podyktowane jest koniecznością zapewnienia szybkości i sprawności postępowania. Jednakże pozbawienie strony uprawnień procesowych, czy też w ogóle możliwości dochodzenia swych praw przed sądem, w sytuacji gdy naruszenie terminu wynika z przyczyn niezależnych od strony, kolidowałoby z zasadą demokratycznego państwa prawnego (por. art. 2 Konstytucji RP) oraz naruszałoby prawo do sądu (por. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Stąd też, wprowadzając rygor określony w art. 85 P.p.s.a., ustawodawca uwzględnił jednocześnie możliwość wystąpienia sytuacji, w których uchybienie terminowi nastąpi bez winy strony. Uchyleniu negatywnych skutków uchybienia terminowi służy instytucja jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek strony (por. art.
86. § 1. P.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Jak stanowi z kolei art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest pogląd, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie (art. 87 § 2 P.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę WSA we Wrocławiu, że Strona nie wykazała, iż jej pełnomocnik dołożył wszelkich możliwych starań, jakich należy oczekiwać od profesjonalnego pełnomocnika, w celu uniknięcia powstałego uchybienia. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, "na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiego zorganizowania prowadzonej działalności zawodowej, aby jego niedyspozycja, nawet spowodowana zdarzeniami losowymi, w tym również chorobą, nie tamowała terminowego wykonywania czynności związanych z tokiem prowadzonego z jego udziałem postępowania". W konsekwencji NSA stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a.