Uzasadnienie
Pismem z 27 grudnia 2017 r. A. K. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 20 listopada 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki, jednocześnie wnioskując o przyznanie tejże prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z uwagi na brak reakcji skarżącej na wystosowane doń wezwanie z daty 12 marca 2018 r. oraz bezskuteczny upływ terminu na dokonanie czynności procesowej, postanowieniem z 25 kwietnia 2018 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, zaś postanowieniem z 28 maja 2018 r. rzeczone rozstrzygnięcie utrzymano w mocy. Pismem z 7 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącą do uiszczenia zaległego wpisu od skargi.
Do 6 września 2018 r. nie zarejestrowano w sądzie wpływu środków pieniężnych od skarżącej.
Postanowieniem z 2 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2018 poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 25 października 2018 r., skarżąca zaskarżyła kwestionowane postanowienie sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska ponownie wskazała, iż ma trudną sytuację materialną, która uzasadniała wystąpienie o przyznanie prawa pomocy, podkreślając przy tym, iż dochowała wszystkich wymogów formalnych koniecznych do rozpoznania skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem niniejszego postępowania wpadkowego jest wyłącznie ocena prawidłowości wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś postanowienie tegoż sądu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego.
Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż rzeczone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu bez uiszczenia należnej opłaty, po wyczerpaniu trybu instancyjnego w zakresie prawa pomocy zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, niewątpliwym pozostaje fakt, iż skarżąca wyczerpała tok instancyjny w zakresie przyznania tejże prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia należnego wpisu od skargi, toteż prawidłowo została wezwana do uregulowania należności. Korespondencja sądowa zawierająca rzeczone wezwanie z zarządzeniem została skarżącej doręczona 21 sierpnia 2018 r., zaś termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi upływał tejże 28 sierpnia 2018 r. Stosownie do notatki służbowej znajdującej się w aktach sprawy (vide: k.
- 88) do 6 września 2018 r. brakująca opłata nie została uzupełniona, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.