Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 16 października 2019 r., I SA/Bk 484/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę M. J.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 1 lipca 2019 r. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku skarżącego przybliżonej kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę.
Przedstawiając w uzasadnieniu ww. orzeczenia stan faktyczny Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzja stanowiąca przedmiot skargi doręczona została skarżącemu w dniu 2 lipca 2019 r., zaś skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu 2 sierpnia 2019 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarga została złożona po upływie 30 – dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 23 października 2019 r. skarżący zaskarżył to postanowienie Sądu pierwszej instancji i wniósł o jego zmianę lub uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest jedynie zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 16 października 2019 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś kwestie związane z przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej.
W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Wskazując na motywy, dla których Naczelny Sąd Administracyjny przychylił się do rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji należy stwierdzić, iż skarżący nie sprostał ciążącemu nań obowiązkowi wykazania uchybień w doręczeniu kwestionowanej decyzji, które mogłyby rzutować na zasadność odrzucenia spóźnionej skargi. Zasady doręczeń w postępowaniach sądowych i administracyjnych cechują się dużym poziomem sformalizowania, stanowiącym gwarancję rzetelnie prowadzonego postępowania.
Bez wątpienia na ocenę skuteczności doręczenia konkretnej przesyłki mogą mieć wpływ indywidualne w danej sprawie okoliczności. Podkreślić przy tym wypada, że miarodajnym dokumentem, wykazującym datę odbioru przesyłki, od której winien być liczony 30-dniowy termin do wniesienia skargi, jest zwrotne potwierdzenie odbioru stanowiące dokument urzędowy. W analizowanym przypadku na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki zawierającej wspomnianą decyzje widnieje 2 lipca 2019 r. jako data odbioru przesyłki przez skarżącego (k. 11/4 akt administracyjnych).
Konsekwencją wniesienia skargi po upływie ustawowo zakreślonego terminu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest jej odrzucenie. W stanie rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, iż Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu przewidzianego do dokonania tejże czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejsze zażalenie nie przesądza, czy skarżący dopuścił się zawinionego działania polegającego na nieterminowym wniesienia środka zaskarżenia oraz jakie były rzeczywiste przyczyny takiego stanu rzeczy. Ta bowiem kwestia może być przedmiotem oceny jedynie w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.