Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r., II FZ 891/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. R. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 1067/15 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 3 września 2015 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw na powyżej powołane postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Możliwość wniesienia sprzeciwu przysługuje wyłącznie od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 30 § 1, art. 49 § 2 oraz art. 234 § 2 oraz art. 259 § 1 P.p.s.a. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 168 § 1 P.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.
Mając powyższe na względzie należy podnieść, że wskazana wyżej ustawa nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem orzeczenia te stają się prawomocne z chwilą ich wydania.
Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r. zostało skarżącemu doręczone wraz z pouczeniem, że jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Zatem wniesiony przez Z. R. sprzeciw jako niedopuszczalny, podlegał odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.