Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2015 r., III SA/Wa 2276/15, Przewodniczący Wydziału Trzeciego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał W. J. na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 lipca 2015 r. w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący podniósł między innymi, że spełnia wymagania z art. 239 p.p.s.a. i jest na mocy ustawy zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Wysokość wpisu w postępowaniu sądowoadministracyjnym określona jest przepisami rozporządzenia i zależna jest od przedmiotu, którego sprawa dotyczy.
W analizowanej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 lipca 2015 r. w sprawie "niezwłocznego wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie przesłania na nieaktualny adres kwoty 32,67 PLN nadpłaty podatku za 2014 r.". Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Słusznie zatem Przewodniczący Wydziału Trzeciego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionej przez skargi.
Nie mógł w sprawie znaleźć zastosowania art. 239 p.p.s.a. Po pierwsze przedmiotem skargi skarżącego nie jest żadne z zagadnień, o których mowa w art. 239 § 1 pkt 1 lit. a –h p.p.s.a. Po drugie skarżący nie należy też do osób o których mowa w art. 239 § 1 pkt 2,3,4 p.p.s.a. Stronie nie przysługiwało zatem ustawowe zwolnienie z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.