Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt III SA/Po 261/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi P. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 29 grudnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym oraz w podatku od nieruchomości za 2014 r. odrzucił skargę.
Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że zarządzeniem z dnia 25 marca 2015 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony dnia 30 marca 2015 r.
W zakreślonym terminie skarżący wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 560/15, oddalił zażalenie złożone przez skarżącego na ww. postanowienie Sądu pierwszej instancji.
Pismami z dnia 6 sierpnia 2015 r. WSA w Poznaniu wezwał skarżących do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 25 marca 2015 r., to jest do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 270 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te zostały doręczone dnia 11 sierpnia 2015 r. W zakreślonym terminie należny wpis nie został opłacony, a skarżący pismem z dnia 14 sierpnia 2015 r. ponownie wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych.
W zaskarżonym postanowieniu WSA w Poznaniu wskazał na art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), podnosząc, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, przy czym w myśl przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Dalej Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący nie uiścili solidarnie należnego wpisu od skargi w zakreślonym terminie, to jest do dnia 18 sierpnia 2015 r., co stanowiło przesłankę do odrzucenia skargi.
Sąd zauważył również, że skarżący z zachowaniem powyższego terminu ponownie wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, jednakże z uwagi na prawomocne rozstrzygnięcie ów kwestii wpadkowej wniosek ten nie może odnieść zamierzonego skutku.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie i nadanie sprawie biegu, podnosząc, że ich dochody drastycznie spadły i nie są w stanie uiścić opłaty od kosztów sądowych. Nadto wskazali, że są "bici" z każdej strony, zaś "walka o swoje" jest dla nich zamknięta z uwagi na barierę finansową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym postępowaniu wpadkowym jest wyłącznie to, czy w postanowieniu z dnia 9 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie odrzucił skargę skarżących. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący, mimo prawidłowego wezwania Sądu, nie uiścili w terminie należnego wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 29 grudnia 2014 r. To zaś, w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a., musiało skutkować odrzuceniem tej skargi.
Odnosząc się do argumentacji skarżących zawartej w zażaleniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dotyczy ona okoliczności związanych z prawem pomocy. Zaskarżone postanowienie kwestii tej nie obejmowało, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się do niej odnieść.
Wskazać natomiast należy, że wszelkie fakty związane z niemożnością pokrycia przez skarżących kosztów postępowania sądowoadministracyjnego mogli oni prezentować w zakończonym już prawomocnie postępowaniu dotyczącym prawa pomocy. Należy mieć przy tym na uwadze, że skarżący złożyli w niniejszej sprawie ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, słusznie jednak Sąd pierwszej instancji wskazał na rolę wydanego już, prawomocnego postanowienia w tej kwestii.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.