Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 942/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. (dalej: "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2016 r. odrzucające zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z dnia 29 października 2015 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 15 stycznia 2015 r. wydane w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 27 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 6 maja 2014 r. w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.
W orzeczeniu tym NSA wyraził pogląd, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 15 stycznia 2015 r. podlegało wpisowi sądowemu w wysokości 100 zł - stosownie do art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", w zw. z § 2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221,poz. 2193 ze zm.). Przewodniczący uczynił zadość obowiązkowi wezwania do uiszczenia wpisu. Wezwanie to, wraz z określeniem wysokości opłaty, zakreśleniem terminu do zapłaty wpisu i pouczeniem o skutkach zaniechania wpłaty, zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 stycznia 2016 r. Termin do zapłaty wpisu (7 dni od doręczenia wezwania –art. 220 § 1 p.p.s.a.) upłynął 18 stycznia 2016 r. Skarżący wprawdzie wniósł zażalenie na zarządzenie przewodniczącego, ale zostało ono prawomocnie odrzucone. Prawidłowo w związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał zażalenie za nieopłacone i je odrzucił stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a.
W piśmie z dnia 15 stycznia 2017 r. skarżący wniósł o uzupełnienie lub uchylenie postanowienia NSA z 28 grudnia 2016 r., ewentualnie o "zlecenie zajęcia się kwestią próśb przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl zaś art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis stosuje się także do postanowień. Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym.
W świetle powyższego przypomnieć należy skarżącemu, że wniosek o uzupełnienie wyroku (postanowienia) nie służy kolejnemu rozpoznaniu tej samej sprawy. Niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu nie może sprawić, że zostanie ono zmienione lub uchylone, czy też uzupełnione. Wbrew poglądowi skarżącego nie zaistniały przesłanki do uzupełnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2016 r. Postanowienie to zawiera wszystkie elementy wymagane prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.