Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 25 czerwca 2012 r. w przedmiocie określenia Zarządowi [...] S.A. z siedziba w G. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sad wskazał, że gmina (miasto na prawach powiatu), której organ rozstrzygał sprawę indywidualną w pierwszej instancji nie tylko nie posiada legitymacji do zaskarżenia decyzji organu odwoławczego, ale także jej interes nie może być uwzględniony na gruncie przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę, ewentualnie o jego uchylenie. W uzasadnieniu przedstawił swoje stanowisko odnośnie rozumienia pojęć " trudne do odwrócenia skutki" oraz "znaczna szkoda" oraz posiadania przez gminę legitymacji do zaskarżenia decyzji organu odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na kwestię posiadania lub nie legitymacji do zaskarżenia decyzji przez Prezydenta Miasta Gdańska. Zaznaczyć należy, że w uchwale siedmiu sędziów z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że: "(...) rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 par. 2 pkt 3 Kpa. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.
Powierzenie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Widać z tego niezbicie, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych.
Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Niemniej należy pamiętać, że jest to następstwem celowego działania ustawodawcy". (dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA)
Odnosząc się do art. 61 § 3 p.p.s.a., trzeba wskazać, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tymczasem skarżący poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, swych twierdzeń w żadnym stopniu nie uprawdopodobnił, argumentacja została ograniczona jedynie do polemiki z sądem pierwszej instancji co do znaczenia pojęć "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" bez poruszenia kwestii właściwego uprawdopodobnienia tych zdarzeń.
Nadto argumenty wskazane w zażaleniu, zwłaszcza zaś okoliczność prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji, nie stanowi ani o przesłance "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" ani też o przesłance "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Za pozbawione racji uznać należy twierdzenie, że wykonanie decyzji jak gdyby "samo w sobie" spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody. Gdyby bowiem wykonanie decyzji miało się wiązać samoczynnie z tą przesłanką, przepis dotyczący możliwości wstrzymania wykonania decyzji sformułowany byłby w sposób diametralnie inny. Przepis ten jednak stanowi, że wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe m.in. w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a to oznacza, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, jaka konkretnie szkoda mogłaby powstać w związku z wykonaniem decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być utożsamiane – tak jak wywodzi skarżący – z faktem spełnienia świadczenia/należności pieniężnej wynikającej z decyzji. W takim przypadku, każda decyzja, która nakłada na stronę obowiązek uregulowania określonej należności wiązałyby się z "niebezpieczeństwem szkody". Ponadto należy mieć na uwadze, że w związku z wykonaniem postanowień wadliwej decyzji, stronie która poniosła w jej wyniku szkodę przysługuje odszkodowanie.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji