Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania jest wniosek M. S. o wykładnię uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 992/16.
Skarżący kwestionuje to, jakoby twierdził, że opłata była w jego sprawie nienależna, lecz prosił o uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy przez WSA co do istoty. Jego zdaniem zarządzenie WSA powinno być poprzedzone rozstrzygnięciem sprawy co do istoty. Skarżący twierdzi, że nie został wezwany do usunięcia żadnego braku. Skarżący nie rozumie, co ma oznaczać art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), a także "co oznacza oddalenie", skoro oddalenie dotyczy "czegoś, o co nie wnosił".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
W postanowieniu z dnia 20 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w Lublinie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionej przez niego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 22 września 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił skarżącemu jednoznacznie, że w jego sprawie nie może być podjęta żadna czynność, a więc również merytoryczne rozpoznanie skargi skarżącego, jeśli nie uiści on należnego wpisu od skargi. Sąd oddalił zażalenie skarżącego na podstawie art. 184 p.p.s.a., który jest stosowany odpowiednio do zażaleń na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. Orzeczenie wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny nie nasuwa żadnych wątpliwości co do jego treści.
Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 158 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a. wniosek skarżącego oddalił.
Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w obowiązujących przepisach prawa nie ma podstawy prawnej do wnoszenia zażalenia na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.