Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 października 2013 r., sygn. akt II GSK 1000/12

Uzasadnienie

1.Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami administracji.

1.1.Wyrokiem z 2 lutego 2012r. sygn. akt: V SA/Wa 688/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S. N. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] stycznia 2011r. nr [...] znak [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla gospodarstwa niskotowarowego i zasądził od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na rzecz adw. M. G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240,00 zł oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł. 1.2.Sąd I instancji podał, że skarżący złożył w marcu 2005r. do Biura Powiatowego Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) wniosek o pomoc finansową na działanie "Wspieranie gospodarstw niskotowarowych" i decyzją z [...] lutego 2006r. została przyznana płatność dla gospodarstwa niskotowarowego.

Następnie skarżący złożył oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego wraz z załącznikami poświadczającymi realizację przedsięwzięć. Organ wydał informację o kontynuowaniu płatności dla gospodarstw niskotowarowych w 4 i 5 roku.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. uzyskawszy informację o przekazaniu przez skarżącego gospodarstwa córce J. N. w drodze umowy darowizny zawartej notarialnie w dniu 29 kwietnia 2009r., wydał [...] czerwca 2009r. decyzję nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.

Na skutek rozpoznania odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., decyzją z [...] lipca 2009r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odniósł się do wyjaśnień skarżącego w kwestii długotrwałej choroby i wyjaśnił, że przesłanki zaistnienia siły wyższej na którą, powołuje się skarżący zostały zawarte w art. 39 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji Rolnej (EFOGR). Zgodnie art. 39 ust. 1 pkt b Rozporządzenia przesłanką siły wyższej jest - długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu, aczkolwiek zgodnie z ust. 2 o przypadkach siły wyższej zawiadamiania się na piśmie właściwy organ, wraz z odpowiednimi dowodami zadowalającymi ten organ w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności.

Ponadto przesłanki w zakresie uznania siły wyższej określone w art. 39 ust. 1 i w ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004-winny być spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w ust. 2 rozporządzenia. Skarżący orzeczenie o długotrwałej niezdolności do pracy w rolnictwie z [...] listopada 2008r. oraz decyzję Prezesa KRUS z [...] grudnia 2008r. o przyznaniu bezterminowej renty rolniczej złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. w dniu [...] maja 2009r. Dokumenty zostały złożone z przekroczeniem terminu. Organ podkreślił, że skarżący przeniósł własność gospodarstwa rolnego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstw niskotowarowych i czynność tę dokonał w trybie ustawy z 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jedn. Dz. U. z 1998r., Nr 7 poz. 25 ze zm.), a nie na rzecz następcy za rentę strukturalną, to zgodnie z dyspozycją §10 cytowanego rozporządzenia-płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu i zwrotowi.

1.3.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższą decyzję S. N. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z [...] czerwca 2009r.

1.4.Uzasadniając skargę, wyjaśnił, że przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy producenta rolnego, który będzie kontynuować restrukturyzację gospodarstwa rolnego w ostatnim roku realizacji planu nastąpiło w skutek długotrwałej niezdolności do pracy skarżącego. Skarżący nie mógł przejść na rentę strukturalną, ponieważ w czasie, gdy zachorował przenosił własność gospodarstwa rolnego na córkę (29 kwietnia 2009r.), a wniosków o rentę strukturalną nie przyjmowano z uwagi na brak środków. Jego przypadek jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie płatności dla gospodarstw niskotowarowych (§9), które pozwalają na wypłatę płatności także wówczas, gdy realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstw niskotowarowych była niemożliwa ze względu na zaistnienie okoliczności wymienionych w §9 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w tym długotrwałej niezdolności do pracy producenta rolnego.

1.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z 26 stycznia 2010r. sygn. akt: I SA/Bk 412/09 oddalił skargę S. N. i zaznaczył, że przyznanie płatności począwszy od [...] lutego 2006r. spowodowało, że dopiero w lutym 2011r. Skarżący mógłby przenieść własność gospodarstwa rolnego, bez konsekwencji wstrzymania płatności.

1.6.Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej od tego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 kwietnia 2011r. sygn. akt: II GSK 483/10 oddalił skargę kasacyjną uznając, iż nie znajduje ona usprawiedliwionych podstaw. W motywach wyroku wskazano, że S. N. przeniósł własność gospodarstwa na rzecz córki J. N. przed upływem przed upływem pięciu lat od dnia przyznania płatności oraz to, że S. N. nie przyznano renty strukturalnej, a także, że nie nastąpiło przeniesienie zobowiązania. Ponadto skarżący nie zawiadomił na piśmie o długotrwałej chorobie w terminie 10 dni roboczych od dni jej ustania, co nakazuje art. 39 ust. 2 Rozporządzenia nr 817/2004.

1.7. W związku z ostatecznością decyzji o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, Prezes Agencji ARiMR decyzją z [...] grudnia 2010r. ustalił S. N. kwotę nienależnie pobranych środków finansowych w wysokości 19.291,16 zł powiększoną o odsetki określone jak dla zaległości podatkowych.

W efekcie złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy akt administracyjny. Uzasadniając decyzję podniesiono, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.) Prezes ustala-w drodze decyzji administracyjnej-kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków, w tym również tych które podlegają zwrotowi w trybie §10 rozporządzenia RM z 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny przeniósł własność gospodarstwa przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności, z zastrzeżeniem §11 rozporządzenia. Z akt sprawy wynikało, że S. N. przeniósł własność gospodarstwa rolnego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności do gospodarstwa niskotowarowego. Skarżący nie był beneficjentem działania w postaci renty strukturalnej, to należało przyjąć, że §11 nie miał zastosowania.

1. 2. Skarga do Sądu I instancji.

2.1.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższą decyzję, S. N. wskazał, że rozważał "przejście" na rentę strukturalną lecz z uwagi na wyczerpanie środków nie było to możliwe. Z uwagi na stan zdrowia,skorzystał ze świadczenia KRUS, jaką była renta. Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie:

1. a) §11 cyt. rozporządzenia RM z 7 grudnia 2004r. wskazując, że zgodnie z tym przepisem, gdy przeniesienie gospodarstwa niskotowarowego nastąpi w związku z przyznaniem renty strukturalnej na rzecz następcy producenta rolnego, który w terminie 35 dni od daty przeniesienia własności tego gospodarstwa złoży oświadczenie, płatność nie podlega zwrotowi a pozostała do wypłaty pomoc przysługuje następcy. Zdaniem pełnomocnika organy obu instancji zupełnie zbagatelizowały fakt, iż skarżący nie mógł przejść na rentę strukturalną albowiem wniosków nie przyjmowano z uwagi na wyczerpanie środków. W takiej sytuacji należało oczekiwać dokonania wykładni funkcjonalnej i celowościowej, czego zaniechano.
2. b) art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji Rolnej (EFOGR) i § 9 ust. 2 cyt. Rozporządzenia RM z 7 grudnia 2004r.
3. 2.2. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, 3.Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
4. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał skargę za niezasadną.
5. 3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd i instancji stwierdził, że był związany wyrokiem NSA z 12 kwietnia 2011r. sygn. akt: II GSK 483/10 w którym przyjęto, że skarżący przeniósł własność gospodarstwa na rzecz córki przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności oraz, że rolnikowi nie przyznano renty strukturalnej a także, że nie nastąpiło przeniesienie zobowiązania.

S. N. nie zawiadomił na piśmie o długotrwałej chorobie w terminie 10 dni roboczych od dnia jej ustania, co nakazuje art. 39 ust. 2 rozporządzenia nr 817/2004, o których wyżej była mowa. Nie był zasadny zarzut, że rolnik nie mógł powiadomić o stanie długotrwałej choroby, albowiem trwa on nadal tym bardziej, że o czym innym świadczą dokumenty z akt sprawy. Wypis z treści orzeczenia lekarza rzeczoznawcy nosi datę [...] listopada 2008r., zaś decyzja przyznająca rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy wydana została wydana [...] grudnia 2008r. Dokumenty złożono Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w S. 29 maja 2009r. a więc z przekroczeniem 10 dniowego terminu. Stan zdrowia skarżącego nie umożliwiał powiadomienie o tym stanie rzeczy do dnia dzisiejszego. Stan zdrowia skarżącego był na tyle dobry, że w dniu 29 kwietnia 2009r. uczestniczył osobiście w podpisaniu aktu notarialnego, mocą którego przekazał córce gospodarstwo rolne.

Tego też dnia mógł zatem-stosownie do treści art. 39 ust. 2 cyt. Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004-powiadomić o swej długotrwałej niezdolności do wykonywania zawodu. Skoro uczynił to w piśmie z 16 maja 2009r. które wpłynęło do organu 29 maja 2009r., to uchylił 10 dniowemu terminowi na dokonanie tej czynności.

Sąd I instancji stwierdził również, że §9 ust. 2 rozporządzenia RM z 7 grudnia 2004r. nie dotyczy zwrotu pobranych należności. Długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego została powiązana z możliwością dalszego wypłacania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego pomimo obiektywnego braku możliwości realizacji przedsięwzięć przyjętych przez rolnika. Nie doszło też do obrazy §11 cyt. Rozporządzenia RM z 17 grudnia 2004r., albowiem skarżącemu w ogóle nie przyznano renty strukturalnej, albowiem nigdy o nią nie występował.

4.Skarga kasacyjna.

4.1.Skarżący S. N. działając przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. Nr 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie:

1. - art. 36 i 39 RK (WE) 817/2004 z 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U UE L 04.153.30) w zw z art. 64 RK (WE) nr 1974/2006 z 15 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (DZ. U UE L 06.368.15) oraz §10 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U Nr 286 poz. 2870 ze zm.)-poprzez przyjęcie, że decyzja nakazująca zwrot przez beneficjenta przyznanego wsparcia jest uzasadniona mimo, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do odstąpienia od żądania zwrotu o których mowa w art. 36 RK z uwagi na niemożność przechodzenia na rentę strukturalną, mamy do czynienia z niewykonalnością przejęcia zobowiązania przez następcę a zatem stosując zasadę proporcjonalności, można nie wymagać zwrotu wsparcia jeżeli beneficjent, który wypełnił już znaczną część swojego zobowiązania ostatecznie zaprzestaje działalności rolnej a przejęcie zobowiązania przez następcę okazuje się niewykonalne. Błędna interpretacja art. 39 ust. 2 RK polegała natomiast na utożsamianiu zawiadomienia właściwego organu o przyczynach uzasadniających siłę wyższą z wyczerpującym udowodnieniem tej okoliczności w sytuacji gdy przepis mówi jedynie o odpowiednich dowodach zadawalającymi ten organ i nie musiały to być od razu orzeczenie o długotrwałej niezdolności do pracy w rolnictwie ani decyzja Prezesa KRUS o przyznaniu bezterminowej renty rolniczej, przekazanie rzeczywiście dopiero w maju 2009r.
2. - §11 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U Nr 286, poz. 2870 ze zm.)-poprzez przyjęcie, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji w której znalazł się skarżący albowiem skarżącemu w ogóle nie przyznano renty strukturalnej, albowiem nigdy o nią nie starał się w sytuacji gdy w tym okresie (kwiecień 2009r.)wniosków o rentę strukturalna w całym kraju nie przyjmowano a zatem o skutecznym i efektywnym rozpatrzeniu tego wniosku mowy być nie mogło,
3. - §9 ust. 2 cyt. rozporządzenia-poprzez przyjęcie, iż regulacja nie dotyczy zwrotu wsparcia w sytuacji gdy takie zawężenie nie wynika z przepisów wspólnotowych art. 36 i 39 RK (WE) 817/2004.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie:

1. - art. 141§4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, który organ ARiMR ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, podczas gdy w przepisie tym nie chodzi o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem,
2. - art. 106§3 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie uzupełniających dowodów, które zdaniem strony skarżącej były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (data zawiadomienia organu ARiMR o długotrwałej) a których przeprowadzenie nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie,
3. - art. 134§1 p.p.s.a. jako, że WSA nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo, że w danej sprawie powinien to uczynić oraz zbagatelizowanie faktu, iż stan długotrwałej choroby w przypadku skarżącego trwa cały czas.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie na podstawie art.203 pkt 1 p.p.s.a. kosztów postępowania wg norm przepisanych.

4.2.Odpowiadając na skargę kasacyjną, Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie.

5.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).

5.2. Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

5.3. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. i w takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

5.4. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 141§4 p.p.s.a., art. 106§3 p.p.s.a. oraz art. 134§1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna, wskazując naruszenie tych przepisów nie określa istoty tego naruszenia i skutku jaki ono niesie dla kontrolowanego wyroku. Wskazanie zarzutu kasacyjnego musi wiązać się z określeniem jego wpływu, a więc uzasadnieniem prawnych następstw jakie są jego konsekwencją. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest takiej argumentacji, a NSA będąc związany granicami i zarzutami kasacyjnymi nie może tej wady usunąć.

5.5. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego także są nietrafne. Ustosunkowując się do tych zarzutów należy przypomnieć, że wyrokiem z 12 kwietnia 2011r. sygn. akt: II GSK 483/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. N. od wyroku WSA w B. z 26 stycznia 2010r. sygn. akt: I SA/Bk 412/09 w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.

Powyższa konstatacja jest istotna dla prawidłowej kontroli zaskarżonego wyroku z następujących powodów:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejsza sprawę miał na uwadze treść art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie prawomocnym wyrokiem sądu polega na tym, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, iż kwestia ta nie może już być w ogóle badana w postępowaniu późniejszym, dotyczy to przy tym prawomocności materialnej orzeczenia (por. wyrok SN z 12 lipca 2002r. sygn. akt: V CKN 1110/00, LexPolonica nr 377898). Inne sądy i inne organy państwowe muszą więc brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu, co implikuje w sposób bezwzględny ciążący na nich obowiązek jego uwzględnienia w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.

W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana (por. J. Kunicki, Glosa do postanowienia SN z 21 października 1999r. sygn. akt: I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Powaga rzeczy osadzonej obejmuje sentencję orzeczenia, biorąc jednak pod uwagę fakt, iż istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego, ta zaś jest zawarta w jego uzasadnieniu, trzeba przyjąć, że powagą rzeczy osądzonej są objęte również motywy wyroku, a jej kryterium jest przedmiot rozstrzygnięcia.

NSA w cyt. wyroku z 12 kwietnia 2011r. stwierdził, odwołując się do treści art. 36 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 oraz przepisów krajowych tj. §9, §10 i §11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, że płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny przeniósł własność gospodarstwa niskotowarowego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, niskotowarowego wyjątkiem przypadku gdy w okresie 5 lat od dnia przyznania płatności nastąpi przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną. S. N. przeniósł własność gospodarstwa na rzecz córki przed upływem przed upływem pięciu lat od dnia przyznania płatności i nie przyznano mu renty strukturalnej i nie nastąpiło przeniesienie zobowiązania.

Przywołując treść art. 39 Rozporządzenia nr 817/2004, NSA zaznaczył, że S. N. nie zawiadomił na piśmie o długotrwałej chorobie w terminie 10 dni roboczych od dni jej ustania, co nakazuje art. 39 ust. 2 Rozporządzenia nr 817/2004. Wstrzymanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego S. N. było więc zasadne.

Aktualnie zatem rozpoznawana sprawa, ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności dla gospodarstwa niskotowarowego S. N., jest konsekwencją, uprzednio rozstrzygniętej sprawy w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa Skarżącego. Zagadnienie wstrzymania płatności dla S. N. miało charakter prejudycjalny bowiem umożliwiło podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Co ważne i co wymaga podkreślenia w kontekście powołanego art. 170 p.p.s.a. ani organy administracji, ani Sąd I instancji ani NSA dokonujący kontroli zaskarżonego wyroku, nie mogły-z przyczyn przedstawionych wyżej- pominąć treści wyroku NSA z 12 kwietnia 2011r. sygn. akt; II GSK 483/10.

Zauważyć także trzeba, że NSA w cyt. wyroku przedstawił ocenę prawną, odwołując się do treści art. 36 i art. 39 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004, jak również §9 i §11 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.

Odnotowanie tej okoliczności ma znaczenie bowiem autor skargi kasacyjnej, ponownie zarzucił (tym razem w ramach tej sprawy) naruszenie tych samych przepisów, które już uprzednio stanowiły przedmiot analizy prawnej ze strony NSA. Jedyny wyjątek stanowi zarzut naruszenia art. 64 RK (WE) nr 1974/2006 z 15 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (DZ. U UE L 06.368.15).

Zarzut ten jest niezasadny.

Art. 64 cyt. Rozporządzenia umiejscowiony jest w rozdziale V aktu normatywnego, w części oznaczonej jako,,przepisy końcowe". Reguluje on kwestie temporalne odnoszące się do środków zatwierdzonych przed 1 stycznia 2007r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, do rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 oraz zagadnienie derogacji Rozporządzenie (WE) nr 817/2004. Ponadto, autor skargi kasacyjnej nie zawarł w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji przemawiającej za dokonaniem przez Sąd I instancji błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania tegoż przepisu.

1. 5.6. Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.