Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1606/18, oddalił skargę kasacyjną A. B.V. w L., H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1683/17 w sprawie ze skargi A. B.V. w L., H. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 września 2016 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.
Pismem z dnia 2 czerwca 2022 r. (data wpływu do Sądu: 15 czerwca 2022 r.), skarżąca zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem NSA z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1606/18.
Skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) z uwagi na pozbawienie skarżącej możliwości reprezentacji na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8 lutego 2022 r.
Autor skargi o wznowienie postępowania wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącej nie został powiadomiony o rozprawie w dniu 8 lutego 2022 r. Natomiast według ustaleń dokonanych w następstwie otrzymanego przez pełnomocnika numeru przesyłki (email sekretariatu Sądu z dnia 14 marca 2022 r.) - zawiadomienie o rozprawie zostało wysłane przez Sąd na nieaktualny adres biura pełnomocnika. Ponadto zawiadomienie nie zawierało oznaczenia biura pełnomocnika.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Na gruncie procedury sądowoadministracyjnej obowiązuje zasada niewzruszalności prawomocnych orzeczeń sądowych, zaś przepisy określające warunki umożliwiające ich uchylenie lub zmianę winny być traktowane jako wyjątki wykładane w sposób ścisły. Istota nadzwyczajnego trybu wznowieniowego polega na przysługującym poza tokiem instancyjnym środku prowadzącym do zniesienia wadliwego procesu i reasumpcji orzeczenia zapadłego w sprawie orzeczeniem nowym, wydanym po rozpoznaniu sprawy w granicach zakreślonych podstawą wznowienia. Nadzwyczajny charakter skargi o wznowienie postępowania i jej ściśle określony zakres możliwego zastosowania, implikuje konieczność podporządkowania skargi szczególnym rygorom, zarówno co do formy, jak również co do jej treści. Jako wysoce sformalizowany środek kontroli nadzwyczajnej, sporządzany przez profesjonalnego pełnomocnika, winien cechować się wysokim stopniem szczegółowości i konsekwentnie podlegać rygorystycznemu badaniu ze strony sądu.
Katalog podstaw wznowieniowych został zawarty w art. 271-273 p.p.s.a. i ma charakter zamknięty, co oznacza, iż jakiekolwiek okoliczności niewypełniające którejkolwiek z sytuacji taksatywnie wymienionych w ww. przepisach nie mogą stanowić oparcia dla skargi o wznowienie postępowania. Skarga o wznowienie postępowania nie jest narzędziem służącym zapewnieniu jednolitości orzeczeń sądowych (również w sprawach tożsamych faktycznie i prawnie) ani nie stanowi alternatywy dla kolejnej - nieistniejącej - merytorycznej kontroli instancyjnej zapadłego orzeczenia. Omawianego środka zaskarżenia nie można utożsamiać jako środka do kwestionowania prawomocnego orzeczenia sądu ostatniej instancji tylko z tego powodu, iż nie odpowiada prawu lub nie wpisuje się w oczekiwania strony.
Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a.
Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie spełnia ww. wymogi formalne.
Stosownie do art. 277 powołanej ustawy, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie zaś z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna m.in. zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie oraz literaturze - zawarta w art. 280 § 2 p.p.s.a. możliwość żądania od zgłaszającego skargę o wznowienie postępowania uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu odnosi się do okoliczności, co do których sąd uzna, iż są niewystarczająco uprawdopodobnione w skardze, nie odnosi się do sytuacji, gdy w skardze o wznowienie postępowania nie wskazano w ogóle takich okoliczności (zob. m.in. postanowienia NSA z dnia: 29 lipca 2005 r., sygn. akt II FSK 795/05, 31 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 752/10; także: A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 280; J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 280).
Wskazanie okoliczności świadczących o zachowaniu terminu do wniesienia omawianego środka zaskarżenia jest elementem obligatoryjnym skargi o wznowienie, którego brak prowadzi do niemożności merytorycznego jej rozpoznania oraz obliguje sąd do zastosowania sankcji w postaci odrzucenia skargi o wznowienie (zob. postanowienie NSA z dnia: 27 marca 2008 r., sygn. akt I OZ 347/08; 1 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 277/10; postanowienia SN z dnia: 18 lutego 2015 r., sygn. akt I CZ 3/15; 16 listopada 2017 r., sygn. akt V CZ 79/17).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie spełnia przede wszystkim drugiego wymogu przewidzianego w art. 279 p.p.s.a., tj. wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Skarżąca nie powołała w treści petitum ani uzasadnieniu skargi żadnych okoliczności świadczących o dacie, w której upatruje ona zdarzenie otwierające bieg 3-miesięcznego terminu do wniesienia skargi liczonego od dnia, w którym strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy dowiedziała się o orzeczeniu, ograniczając się jedynie do podania daty, w której został jej doręczony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2022 r. Jednakże autor skargi o wznowienie postępowania w żaden sposób nie wykazuje, że od tej daty winno się liczyć owy 3-miesięczny termin biegnący dla skarżącej.
O czy była już mowa, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania jest elementem obligatoryjnym tego środka zaskarżenia, którego brak powoduje, iż podstawa wznowieniowa, nie może być przez Sąd rozpoznana merytorycznie (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 3279/19).
Ponadto w złożonej skardze o wznowienie postępowania jej autor nie zawarł żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, tj. wyroku NSA z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1606/18, wskazując jedynie, że wnosi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. wyrokiem. Wskazanie żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia jest elementem obligatoryjnym skargi o wznowienie postępowania (art. 279 p.p.s.a.).
Nie bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje treść art. 276 p.p.s.a. wprowadzającego wymóg zachowania rygoru adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do skargi o wznowienie postępowania będącej w kognicji jurydycznej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Profesjonalny pełnomocnik winien wszakże przy dokonywaniu czynności zawodowych legitymować się należytą starannością w prowadzeniu spraw swoich klientów, w tym przy sporządzaniu skargi o wznowienie postępowania, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny do wyręczania w tym zakresie pełnomocnika i samodzielnego czynienia ustaleń w jakimkolwiek zakresie bądź domyślania się określonych faktów (por. postanowienia NSA z dnia: 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II FSK 55/22; 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 76/22).
Mając na względzie ogół powyższej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu od skargi o wznowienie postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.