Uzasadnienie
I
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 2742/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), odrzucił skargę S. W. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] maja 2014 r. (nr [...]) w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego (jako Wójta Gminy [...]) za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2015 r. S. W. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca to wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 16 stycznia 2015 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upływał w dniu 23 stycznia 2015 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, a zatem skarga podlegała odrzuceniu, stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a.
II
Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji złożył S. W. (zastępowany przez radcę prawnego). Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 67 § 1 i 5 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odrzucenie skargi skarżącego pomimo niedoręczenia skarżącemu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że skarżący nie przypomina sobie, by doręczono mu zarządzenie o wezwaniu go do uiszczenia wpisu sądowego w styczniu bieżącego roku i wobec tego zaprzecza, by w dniu 16 stycznia 2015 r. doręczono mu wezwanie do uiszczenia tegoż wpisu. Również wpisy w książce podawczej w miejscu pracy (ul. [...], [...]) nie wykazują, by w tym dniu doręczono pod ten adres przesyłkę poleconą, której nadawcą byłby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd nie doręczył również takiego wezwania pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu już przed organem administracji. W konsekwencji nie było podstaw do odrzucenia skargi.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że postanowienie Sądu pierwszej instancji zawierało oczywiste omyłki w zakresie oznaczenia numeru zaskarżonego orzeczenia organu administracji publicznej. Sąd określił, że orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] maja 2014 r. miało numer [...], podczas gdy z akt administracyjnych przesłanych do WSA przez organ administracji oraz ze skargi S. W. wynika, że zaskarżony akt administracyjny ma numer [...]. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 156 § 1 i 3 w związku z art. 166 i w związku z art. 193 p.p.s.a., sprostował z urzędu w zaskarżonym postanowieniu wspomniane oczywiste omyłki - w sposób wskazany w punkcie 1. sentencji.
Przechodząc natomiast do rozpoznania skargi kasacyjnej wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor rozpoznawanej obecnie skargi kasacyjnej wyznaczył poprzez zarzucenie Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 67 § 1 i 5 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. Uchybienie tym przepisom miało polegać na błędnym przyjęciu, że istniały podstawy do odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia w zakreślonym terminie wpisu sądowego od skargi w sytuacji, gdy nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uiszczenia tegoż wpisu.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Odrzucenie skargi na podstawie tego przepisu jest zgodne z prawem, o ile: 1) stronie zobowiązanej do uiszczenia wpisu od skargi doręczono prawidłowo sformułowane wezwanie do uiszczenia tegoż wpisu, 2) strona nie uiściła w zakreślonym terminie wpisu od skargi (oraz w toku biegu tego terminu: nie złożyła zażalenia na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu lub nie wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych).
Natomiast stosownie do treści art. 67 § 1 i 5 p.p.s.a., jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu, natomiast jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że w dniu 12 stycznia 2015 r. Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie wydał zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w którym wskazał wysokość należnego wpisu, termin na jego uiszczenie, rygor niedochowania tego terminu i podstawę prawną żądania i wysokości tegoż wpisu. Odpis tego zarządzenia wysłano skarżącemu na adres wskazany w skardze (vide k. 26 akt sądowych) wraz ze stosownym pouczeniem. Pod wskazanym adresem przesyłka została odebrana w dniu 16 stycznia 2015 r. przez J. P., która poświadczyła odbiór przesyłki własnoręcznym podpisem oraz adresową pieczęcią Urzędu Gminy [...] (vide zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 28 akt sądowych). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczający zaznaczył, że przesyłkę wydano upoważnionemu pracownikowi (J. P.).
Na gruncie takiego stanu faktycznego nie ma podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy wskazane w zarzucie skargi kasacyjnej.
Przed datą wysłania wezwania do uiszczenia wpisu sądowego (13 stycznia 2015 r.) do postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze skargi S. W. nie zgłosił się żaden pełnomocnik skarżącego (sama skarga została podpisana przez skarżącego osobiście, a z jej wstępu wynika, że S. W. działa w imieniu własnym). Sąd nie miał zatem podstaw do zastosowania art. 67 § 5 p.p.s.a., który to przepis nakazuje doręczanie pism pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu sądowym.
WSA nie naruszył również art. 67 § 1 p.p.s.a., który określa, że jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście. Zarzucając naruszenie tego przepisu, autor skargi kasacyjnej nie zwrócił uwagi na treść art. 69 i art. 72 § 2 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Natomiast zgodnie z drugim z przywołanych przepisów, jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. Oznacza to, że ustawodawca przewidział możliwość doręczenia przesyłki również w miejscu pracy adresata - i to nie tylko do jego rąk, ale również osobie upoważnionej do odbioru pism. W niniejszej sprawie przesyłkę z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego doręczono na adres wskazany w skardze, tj. adres miejsca pracy skarżącego - Urzędu Gminy [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki wynika, że została ona wydana upoważnionemu pracownikowi.
Osobę taką należy traktować jako "osobę uprawnioną do odbioru pism", o jakiej mowa w art. 72 § 2 p.p.s.a. Tym samym - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - w sprawie doszło do skutecznego doręczenia odpisu zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Z akt sprawy wynika, że w ciągu siedmiu dni od odbioru wezwania do uiszczenia wpisu sądowego wpis ten nie został uiszczony (jak również nie złożono zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, ani nie złożono wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych). W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem uznał, że została spełniona dyspozycja art. 220 § 3 p.p.s.a., co musiało skutkować odrzuceniem skargi na podstawie tego przepisu.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2. sentencji postanowienia.
PG