Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 952/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi M. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] maja 2015 r. odmawiającą M. C. umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy.
Rozpoznając ponownie wniosek strony o umorzenie należności z tytułu składek, decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. odmówił M. C. umorzenia należności. Organ stwierdził, że sytuacja, w jakiej znajduje się zobowiązana, nie wyczerpuje kryteriów niezbędnych do pozytywnego załatwienia wniosku na podstawie art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 121 ze zm. powoływanej dalej jako u.s.u.s.).
Po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że ustalony w sprawie stan faktyczny został przeanalizowany i oceniony w oparciu o przesłanki warunkujące umorzenie należności, wynikające z art. 28 ust. 3a u.s.u.s.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. C. zarzuciła organowi nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające opłacenie należności przez skarżącą bez narażenia jej na niemożność zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; a także niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, naruszenie zasady proporcjonalności w zakresie badania interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, a także niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, wnosząc o zastosowanie art. 145a p.p.s.a.
Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że w wydanym w sprawie prawomocnym wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1309/15, Sąd podniósł, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien dokonać kompleksowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów oraz prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Sąd zaakcentował konieczność zbadania okoliczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, ustalenia, z jakich tytułów uzyskała przychód podatkowy w latach 2012-2014. Organ nie wziął pod uwagę i nie przeanalizował, że nieruchomość skarżącej jest obciążona ograniczonym prawem rzeczowym.
Sąd wreszcie powołał się na treść art. 86 k.p.a., a tym samym na możliwość przesłuchania samej strony, co w realiach sprawy jest uzasadnione z uwagi na konieczność pozyskania przez organ takich informacji, które pozwolą na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie.
Sąd I instancji stwierdził, że zalecenia te nie zostały zrealizowane. W związku z tym, ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien uwzględnić ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku sygn. akt I SA/Kr 1309/15 i ustalić stan faktyczny tj. okoliczności zawieszenia i zakończenia działalności gospodarczej strony, tytuły prawne z których otrzymywała dochód podatkowy, aktualny stan zdrowia skarżącej i jej ojca w kontekście konieczności sprawowania opieki nad nim. Sąd I instancji nakazał organowi wzięcie pod uwagę okoliczności obciążenia nieruchomości ograniczonym prawem rzeczowym, ustalenie, czy skarżąca otrzymuje aktualnie dochód (w jakiej wysokości) i z jakiego tytułu, a także rozważenie wezwania strony i jej przesłuchania w prowadzonym postępowaniu.
Sąd I instancji podniósł, że nie zastosował art. 145a § 1 p.p.s.a. ponieważ nie ma on zastosowania do rozstrzygnięć, które pozostawiono uznaniu organu, a tak jest w niniejszej sprawie.
M. C. złożyła od wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 952/16 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zrzekła się rozprawy.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- 1. art. 145a § 1 p.p.s.a. poprzez niezobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, pomimo iż stan sprawy pozwala na zastosowanie tejże normy,
- 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkujące przyjęciem przez Sąd I instancji naruszeń przepisów postępowania, w sytuacji, gdy organ administracji uwzględnił w sposób dostateczny ocenę prawną i wskazania co do sposobu załatwienia sprawy zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1309/15.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że element normy z art. 145a § 1 p.p.s.a. nie może być interpretowany literalnie, jako nawiązanie do uznania organów administracji publicznej w realizacji ich ustawowych kompetencji. Jej zdaniem, uchybienia organu w niniejszej sprawie sprowadzają się w istocie do naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., co czyni zasadnym zastosowanie przez Sąd I instancji art. 145a § 1 p.p.s.a. i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie.
Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem skarżącej, w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji powinien zastosować art. 145a p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku uchylenia decyzji lub postanowienia w związku ze stwierdzeniem naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie w całości stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że w rozpoznawanej sprawie art. 145a p.p.s.a. nie mógł mieć zastosowania. Przepis ten przyznaje sądom administracyjnym kompetencję, na zasadzie wyjątku od ogólnej zasady wydawania przez sądy administracyjne orzeczeń o charakterze kasacyjnym, do orzekania merytorycznego w danej sprawie. Należy jednak podkreślić, że zastosowanie art. 145a p.p.s.a. wymaga spełnienia szeregu przesłanek, zarówno o charakterze pozytywnym, jak i negatywnym, przewidzianych w tym przepisie.
Po pierwsze sąd powinien uwzględnić skargę i uchylić zaskarżony akt z powodu naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu. Po drugie, w sprawie muszą występować okoliczności uzasadniające zobligowanie organu do określonego działania. I wreszcie po trzecie, merytoryczne rozstrzygnięcie w danej sprawie nie może być pozostawione uznaniu administracyjnemu. Uznaniowy charakter danego rozstrzygnięcia stanowi zatem bezwzględną przesłankę wyłączającą możliwość skorzystania przez sąd z instytucji przewidzianej w art. 145a p.p.s.a. (zob. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie, Warszawa 2015, s. 603).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się wydania decyzji umarzającej należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, na podstawie art. 28a ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W myśl tego przepisu, należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Z treści przytoczonego przepisu wynika zatem w sposób niebudzący wątpliwości, że decyzja umarzająca składki na ubezpieczenia społeczne ma charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne nie oznacza oczywiście dowolności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia. Organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w danym przepisie prawnym. Decyzja wydana przez organ, w sytuacji gdy przepis posługuje się zwrotem "mogą być umarzane", ma jednak w dalszym ciągu charakter uznaniowy. W konsekwencji w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 145a p.p.s.a., co zasadnie stwierdził Sąd I instancji.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.